Οικοσύστημα παρακολούθησης προμηθειών και διαγωνισμών

Προτάσεις για την παρακολούθηση των δημόσιων εξόδων στα πλαίσια της διαφάνειας έχουν ακουστεί από πολλά χείλη τόσο κατά την προεκλογική περίοδο όσο και πιο πριν, είτε στα πλαίσια των προγραμμάτων και των σχεδιασμών πολιτικών φορέων είτε στα πλαίσια εισηγήσεων/συνεδρίων τεχνικών και επιστημονικών συμβούλων του κράτους, ακόμη και από ιδιωτικούς φορείς (π.χ. πρόσφατη πρόταση “ΦΩΣ” του Α.Βγενόπουλου ή εισηγήσεις παλιότερης ημερίδας για ΗΔ ενάντια στην κακοδιοίκηση).

Βασική ανάμεσά τους φαίνεται να είναι η απαίτηση για δημοσίευση στο Διαδίκτυο όλων των προκηρύξεων, προμηθειών και διαγωνισμών (εννοείται και τους πρόχειρους αλλά και τις “απευθείας” αναθέσεις).

Σίγουρα ένα τέτοιο “σύστημα” λείπει, αν και από μόνο του δεν πιστεύω ότι βοηθά τόσο πολύ τη σπατάλη όσο τουλάχιστον υπάρχει κενό -σε θεσμικό επίπεδο- στον έλεγχο σκοπιμότητας και η έμφαση δίνεται στον έλεγχο νομιμότητας. Αλλά αυτό το ζήτημα έχει απασχολήσει άλλη αναρτησούλα …

Όμως, από τη στιγμή που υπάρχει πρόθεση να τροποποιηθούν οι υπάρχουσες διαδικασίες προς την κατεύθυνση αυτή, πιστεύω θα ήταν χρήσιμο να καθοριστούν από την αρχή τα στοιχεία (π.χ. τεχνικές προδιαγραφές, διακήρυξη, υποψήφιοι, τελικός εργολάβος, υπεργολάβοι, φάσεις και αντίστοιχες σημαντικές ημ/νίες κλπ) που θα ήταν χρήσιμα να καταγράφονται/δημοσιοποιούνται αλλά και ο ηλεκτρονικός τρόπος διάθεσής τους (και κυρίως να διαχωριστούν αυτά τα δύο -δεδομένα και διάθεση/παρουσίαση- στα πλαίσια προσπαθειών για δημιουργία-μια φορά-δημοσιοποίηση-παντού, βλ. COPE).

Κι αυτό γιατί παρόλο που και τη στιγμή που μιλάμε υπάρχει σχετικό -θεσμικό- πλαίσιο, π.χ.

υποχρέωση από τους δημόσιους φορείς (το ..ιδανικό θα ήταν να εμπίπτουν κι οι ιδιωτικοί – τουλάχιστον ως προς τις υπεργολαβίες) να δημοσιεύουν προκηρύξεις και τις τελικές συμβάσεις (αν και με κάποια προσοχή ως προς κάποια στοιχέια που χαρακτηρίζονται προσωπικά δεδομένα),

πρόσφατη εγκύκλιος/οδηγία του ΥΠΕΣ για εφημερίδα της υπηρεσίας,

δυνατότητα δημόσιας διαβούλευσης κάποιας διακήρυξης,

το σύστημα διαχείρισης έργων ΕΣΠΑ και οι διάφορες Υπηρεσίες Διαχείρισης (π.χ. ) πάντα δημοσιεύουν προσκλήσεις και συνοδευτικά/βοηθητικά έγγραφα,

οι προμήθειες μηχανογραφικού εξοπλισμού -υποτίθεται(;) πως- υποβάλλονται προς έγκριση στο ΥΠΕΣΔΔΑ / Υπηρεσία Ανάπτυξης Πληροφορικής (ΥΑΠ), άρα υπάρχει υποτίθεται δυνατότητα καταγραφής παρακολούθησης,

ακόμη και οι -εμφανώς …απαρχαιωμένες- διαδικασίες του συστήματος ενημέρωσης των ιστοσελίδων που αναφέρονται στο Ενιαίο Πρόγραμμα Προμηθειών πάνω σε κάποιο θεσμικό πλαίσιο στηρίζονται που επιβάλει δημοσιοποίηση και σίγουρα απασχολούν πολλούς δημόσιους υπαλλήλους μέχρι να συγκεντρωθούν τα διάφορα στοιχεία και να τα δημοσιεύσουν στη σημερινή στατική μορφή (φαντάζομαι τώρα εγώ: στέλνοντας τις αντίστοιχες φόρμες σε έντυπη μορφή σε όσους φορείς δεν ..κατάφεραν – για λόγους ευελιξίας ή άλλους – να απεμπλακούν από τη διαδικασία αυτή, αυτές να φτάνουν με τη γνωστή ..καθυστέρηση που εισάγει αυτός ο ..άθλος υπερπήδησης των διοικητικών ορίων υπουργείων, υπηρεσιών, διευθύνσεων και τμημάτων με το (έντυπο! – μιλάω εκ πείρας) πρωτόκολλο εισερχόμενων εγγράφων να κυριαρχεί, να περιμένουν να λάβουν πίσω -πάλι σε έντυπη/χειρόγραφη μορφή, να εισάγουν δεδομένα – όχι σε κάποιο ΠΣ/Βάση Δεδομένων αλλά σε κάποιον επεξεργαστή κειμένου κλπ)

το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι ότι πιο λειτουργικό:

ο ενδιαφερόμενος προμηθευτής δεν μπορεί να γνωρίζει – με εύκολο και ..διαφανή τρόπο- τους υπόλοιπους διαγωνιζόμενους (π.χ. έχει παρατηρηθεί να ζητούνται διευκρινήσεις μόνο και μόνο για να γίνει γνωστό αυτό μέσω της λίστας παραληπτών!)

η ενημέρωση των εμπλεκόμενων για τη φάση (έλεγχος φακέλων, συμμόρφωσης τεχνικών προδιαγραφών, αξιολόγησης κλπ) στην οποία βρίσκεται κάποια διαδικασία για την οποία ήδη προβλέπονται κανόνες δημοσιότητας, γίνεται μόνο μέσω fax – στην καλύτερη περίπτωση

συχνά οι ανακοινώσεις δημοσιεύονται σε διαφορετικά σημεία του ιστοτόπου ακόμη και για τον ίδιο φορέα – εννοείται είναι πολύ σπάνια η δυνατότητα ενημέρωσης μέσως rss

δεν υπάρχει κατηγοριοποίηση οπότε ο ενδιαφερόμενος θα πρέπει να διατρέξει σειριακά όλες τις δημοσιεύσεις με κίνδυνο να μην προσέξει κάτι που τον αφορά

ακόμα και η μορφή των περιλήψεων είναι εντελώς ασυνεπής ως προς το format, τη δομή

η τελική σύμβαση θα αναρτηθεί μετά από ..απροσδιόριστο χρονικό διάστημα (κι αν) στον ιστοτόπο του φορέα (σε εντελώς αυθαίρετο σημείο κάθε φορά – π.χ. μπορεί να την βρεις κάτω από τα “Νέα” παρόλο που υπάρχει section για “Συμβάσεις” κι άλλα ..φαιδρά)

και η λίστα μπορεί να συνεχίσει αρκετά ακόμη…

Το παραπάνω κενό προσπαθούν σήμερα να καλύψουν -με μικρότερη ή μεγαλύτερη επιτυχία- υπηρεσίες όπως
π.χ. το dgMarket.com και η ελληνική του εκδοχή από την kapatel ή συνδρομητικές υπηρεσίες (π.χ. αυτή των Διακηρύξεων της Ναυτεμπορικής). Και δικαιολογημένα είναι συνδρομητικές μιας και η συλλογή, κατηγοριοποίηση κλπ εμπλέκει ανθρώπινη εργασία.
Αν θες να ακολουθήσει την δωρεάν οδό, τότε αν είσαι …τυχερός, μπορεί να βρεις κάποιο δελτίο τύπου (π.χ. μέσω του ePR.gr ή του Netweek που εγώ παρακολουθώ) που να αναφέρει ότι “σύμφωνα με πληροφορίες” κατέθεσαν οι τάδε εταιρείες προσφορά για το διαγωνισμό ή ότι τελικά η τάδε εταιρεία υπέγραψε τη σύμβαση.

Τα παραπάνω δείχνουν ότι δεν αρκεί το θεσμικό πλαίσιο να επιβάλει κανόνες δημοσιοποίησης αλλά μαζί χρειάζεται ένα σύνολο τεχνικών προδιαγραφών ώστε τα στοιχεία αυτά να διατίθενται με κατάλληλη δομή από τους φορείς, εταιρείες κλπ ώστε να μπορούν με “αυτόματο” τρόπο (χωρίς μεσολάβηση ανθρώπινης επεξεργασίας) να συλλέγονται (να ένα σημείο που οι aggregators δεν πέθαναν αλλά σίγουρα έχουν ρόλο οι τεχνολογίες XML/RSS) αλλά και να διατηρούνται διαρκώς ενήμερα με παράλληλη καταγραφή του ιστορικού των αλλαγών. Τα στοιχεία αυτά θα μπορούν να είναι διαθέσιμα για περαιτέρω επεξεργασία ακόμη και από τρίτους δημιουργώντας ένα οικοσύστημα παρακολούθησης των προμηθειών του δημοσίου (κάτι που θα μπορούσε να γενικευτεί περιλαμβάνοντας -ιδανικά- ακόμη και τα ιδιωτικά έργα).

Τα στοιχεία αυτά θεωρώ θα είναι χρήσιμα για όλους:

για τους δημόσιους φορείς, ώστε να εξετάζουν ανά πάσα στιγμή το ιστορικό των υποψήφιων αναδόχων μιας και θα μπορεί εύκολα να εξαχθεί ένα portfolio έργων. Προσωπικά μου έχει συμβεί στα πλαίσια επικουρίας μιας επιτροπής αξιολόγησης να χρειαστεί να επικοινωνήσει η επιτροπή τηλεφωνικά (με ότι κινδύνους αξιοπιστίας μπορεί να σημαίνει αυτή η ..δειγματοληπτική τακτική!!) με άλλους φορείς-πελάτες για να επιβεβαιώσει την ανάληψη ενός έργου από κάποιον υποψήφιου ανάδοχο-προμηθευτή.

οι εταιρείες μπορούν να γνωρίζουν σε “πραγματικό χρόνο” τα πιθανά έργα αλλά και τους ανταγωνιστές

για τους πολίτες που θα μπορούν ανά πάσα στιγμή να έχουν μια καλή εικόνα στα πλαίσια της διαφάνειας

Τεχνολογικά, παρόμοια εργαλεία “ασύγχρονης συλλογής και επαναδιάθεσης δεδομένων” (π.χ. μηχανές σύγκρισης τιμών και σχετικά programmable APIs για ηλεκτρονικό εμπόριο) υπάρχουν εδώ και αρκετό καιρό ενώ δεν χρειάζεται να ανακαλυφθεί ο τροχός ούτε και στην περίπτωση που ακολουθηθεί η υποχρεωτική υποβολή των στοιχείων σε ένα κεντρικό σημείο από όλους μιας και παρόμοια δουλειά γίνεται και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ακόμη και σήμερα (αλλά μόνο σε διεθνείς διαγωνισμούς – με γενικά μεγάλο προϋπολογισμό).

Ας ελπίσουμε ότι έργα που έχουν ήδη προκηρυχθεί (βλ. Εθνικό Σύστημα Ηλεκτρονικών Δημόσιων Προμηθειών) να καλύψουν και τα παραπάνω ζητήματα …

ΥΓ. Άλλο μελανό σημείο, που δεν γνωρίζω αν διορθώνεται από τις απαιτήσεις επικοινωνίας του πλαισίου του ΕΣΠΑ είναι η αναγραφή και ο εύκολος εντοπισμός των συντελεστών ενός έργου. Αφού μιλάμε -κυρίως- για έργα πληροφορικής, το σύνολό τους -σχεδόν- περιλαμβάνει κάποιον -έστω ενημερωτικό- ιστοτόπο, που τεχνικά επιτρέπει πέρα από την αναφορά στην πηγή χρηματοδότησης και τα αντίστοιχα λογότυπα και διασυνδέσεις τόσο με τις αντίστοιχες προκηρύξεις όσο και με τους συντελεστές των έργων. Προφανώς το τελευταίο όμως δεν είναι ο κανόνας (π.χ. στην Εκπαιδευτική Πύλη του Έργου ΣΥΖΕΥΞΙΣ δεν βρίσκει κανείς πουθενά τη διακήρυξη του αντίστοιχου έργου, δεν είναι εύκολο να εντοπίσει την πηγή χρηματοδότησης (Γ’ ΚΠΣ, ΕΣΠΑ κλπ;) ενώ δεν φαίνεται και ποιός έχει υλοποιήσει το έργο. – Μόνο από το …ξεχασμένο email επικοινωνίας της μορφής syzefxis@.gr μπορεί κανείς να το …υποθέσει ). Με ένα οικοσύστημα παρακολούθησης που προτείνεται παραπάνω η αναφορά προς ένα συγκεκριμένο σημείο όπου θα είναι συγκεντρωμένη όλη η σχετική πληροφορία αναμένεται να είναι εύκολο πράγμα (χωρίς να είναι και αυτονόητο βέβαια αν δεν “επιβληθεί” από κάποια σχετική διαδικασία).

ΥΓ2 Η Διακήρυξη (και η διαθεσιμότητά της), εκτός των άλλων λόγων, προσωπικά θεωρώ ότι είναι σημαντική για τον επιπλέον λόγο ότι τείνει να δίνει -δημόσια- σημαντικές πληροφορίες για την τρέχουσα υποδομή και κατάσταση των ενδιαφερόμενων φορέων, κάτι που είναι μια ένδειξη για το πώς έχουν αξιοποιηθεί οι όποιες μέχρι εκείνη τη στιγμή προμήθειες.

ΕΛΟΤ και Έργα ΤΠΕ

Όπως είχα “υποσχεθεί” σε μια ανανέωση προηγούμενης ανάρτησης, θα επικοινωνούσα με τον ΕΛΟΤ για να διαπιστώσω αν γίνεται κάποια δουλειά προς την κατεύθυνση της τυποποίησης/προδιαγραφών για έργα ΤΠΕ στα πλαίσια της πιστοποίησης φορέων για τη διαχείριση αντίστοιχων έργων χρηματοδοτούμενων από ΕΣΠΑ.

Αν και λίγο καθυστερημένα, έλαβα απάντηση και μάλιστα σε “ηλεκτρονικό” αίτημά μου και την παραθέτω (οι έντονες επισημάνσεις δικές μου!):

Σε συνέχεια του μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, σας ενημερώνω για τα ακόλουθα:

1. Στο πλαίσιο της σειράς τυποποιητικών κειμένων για τη Διαχειριστική Επάρκεια οργανισμών για την υλοποίηση έργων δημοσίου χαρακτήρα δεν υπάρχει κανένα τυποποιητικό κείμενο (υπό εκπόνηση / υπό έκδοση) που να αφορά συγκεκριμένα υλοποίηση Έργων Τηλεπικοινωνιών ή/και Πληροφορικής (ΤΠΕ). Ανάλογα με τη φύση του έργου και σύμφωνα με τις προβλέψεις του σχετικού νομοθετικού και κανονιστικού πλαισίου, τα έργα αυτά μπορεί να χαρακτηριστούν ως δημόσια τεχνικά υποδομής (ΕΛΟΤ 1431-1) ή δημόσιες συμβάσεις προμήθειας και υπηρεσιών (ΕΛΟΤ 1431-2).

(…)
Με εκτίμηση
(…)
Προϊστάμενος Τμήματος Οργάνωσης και Ανάπτυξης
Διεύθυνση Τυποποίησης
ΕΛΟΤ, Ελληνικός Οργανισμός Τυποποίησης
Κεντρικά Γραφεία: Αχαρνών 313, 111 45 Αθήνα, ΕΛΛΑΔΑ

Πιστεύω πως οι σχετικές Ομάδες Εργασίας του e-TEE θα πρέπει να κινηθούν προς την κατεύθυνση της συνεργασία με τον ΕΛΟΤ για τον εμπλουτισμό, αρχικά, των συγκεκριμένων προδιαγραφών με τυποποιητικό κείμενο ειδικά για έργα ΤΠΕ, με απώτερο στόχο να γενικευτεί και σε άλλες διαδικασίες τυποποίησης…

ΥΓ. Αφήνω χωρίς άλλο σχολιασμό -για την ώρα- ότι τα σχετικά κείμενο πωλούνται από τον ΕΛΟΤ στους ενδιαφερόμενους…

Ηλεκτρονικά εντάλματα πληρωμής (και πόσο απέχουμε!)

Παρόλο που η απόφαση υιοθέτησης του διπλογραφικού λογιστικού συστήματος έχει ληφθεί από τις αρχές τις δεκαετίας (του 2000) όπως π.χ. μπορεί να δει κανείς στο σχετικό οδηγό εφαρμογής (κι εδώ για τους ΟΤΑ), πολλοί φορείς “περίμεναν” να …αναγκαστούν από τις απαιτήσεις για τη συμμετοχή σε συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα (βλ. βεβαίωση για διαχειριστική επάρκεια και το σχετικό πρότυπο του ΕΛΟΤ που το θέτει ως αυστηρή προϋπόθεση), ώστε να προχωρήσουν στην υλοποίηση. Η διαδικασία υιοθέτησης του διπλογραφικού φαίνεται να ξεκίνησε αρκετά “ανοιχτά” (μάλιστα ήταν από τις πρώτες και από τις ..λίγες σχετικές διαδικασίες) και με τη συμμετοχή της αγοράς, εμπειρογνωμώνων κλπ. ώστε να καθοριστούν οι προδιαγραφές και τα σχετικά τεστ συμμόρφωσης, όταν ακόμη έννοιες όπως η διαλειτουργικότητα κ.α. ήταν ακόμη στα ..σπάργανα (όχι ότι τώρα έχουν προχωρήσει πολύ τα πράγματα αλλά λέμε…).

Όπως, βέβαια, μπορεί να παρατηρήσει κανείς στις προδιαγραφές, ο στόχος ήταν η μηχανογράφηση της όλης διαδικασίας με τελικό στόχο την παραγωγή έντυπων παραστατικών και μάλιστα μεγάλος όγκος δουλειάς ήταν η προσαρμογή των εκτυπώσεων στις ανάγκες και τις …υποδομές του εκάστοτε φορέα, οπότε -όπως καταλαβαίνετε- έπρεπε να ληφθούν αποφάσεις σε “προβλήματα” της μορφής: αποσύρσεις κρουστικών εκτυπωτών, τι θα γίνει με τα αναλώσιμα τριπλότυπα έντυπα, προμήθεια εκτυπωτών Α3 για τις μισθοδοτικές καταστάσεις κ.α. (κι αν νομίζετε ότι μιλάμε για το …μακρινό παρελθόν ..γελιέστε! ).

Ούτε λόγος τότε για εξαγωγή των στοιχείων σε -προσυμφωνημένη- μορφή ώστε να διευκολύνεται το επόμενο βήμα της ευρύτερης διαδικασίας που φαίνεται να είναι ο έλεγχος π.χ. των στοιχείων αυτών. Έτσι, κάθε μικρή ή μεγάλη δαπάνη αποτυπώνεται -κυριολεκτικά- σε ένα Χρηματικό Ένταλμα Πληρωμής (ΧΕΠ) και “πακέτο” με μια σειρά από “δικαιολογητικά” αποστέλλονται προς έλεγχο στο αρμόδιο παράρτημα του “Ελεγκτικού”. Εντάξει, ας παραδεχτούμε ότι ειδικά τα δικαιολογητικά μοιάζει να είναι όνειρο ..θερινής νυκτός να μπορέσουν κάποτε να είναι σε ηλεκτρονική μορφή μιας και αποτελούνται από εισηγήσεις, αποφάσεις, αιτήματα προεγκρίσεων, προσφορές από προμηθευτές, περιγραφές σκοπιμότητας -όταν υπάρχουν-, βεβαιώσεις καλής εκτέλεσης/παραλαβής, τιμολόγια και η λίστα …δε συμμαζεύεται!. Ένα σύστημα ηλεκτρονικού πρωτοκόλλου, ηλεκτρονικής διαχείρισης εγγράφων μαζί με ένα σύστημα ηλεκτρονικής υπογραφής αυτών θα μπορούσε να βοηθήσει σε κάτι τέτοιο αλλά παρόλο που κάποιες ενέργειες έχουν ήδη γίνει (π.χ. για τα τιμολόγια έχει ήδη γίνει λόγος για ηλεκτρονική παρακολούθησή τους, αλλά δεν είμαι πολύ σίγουρος ότι γίνεται αναφορά σε ηλεκτρονική μορφή) ας το αφήσουμε για την ώρα…

Οπότε, φτάνουμε στο σημείο ένα μεγάλο κομμάτι του ρόλου του Ελεγκτικού Συνεδρίου (του Επιτρόπου, των υπηρεσιών εντελλομένων κλπ) να περιορίζεται (?) στον έλεγχο της νομιμότητας (π.χ. των υπογραφών, των αρ.πρωτοκόλλων, των επαρκών δικαιλογητικών) και στην -χειρωνακτική εννοείται- επανα-εισαγωγή των στοιχείων από τα έντυπα ΧΕΠ στο ΟΠΣ του Ελεγκτικού Συνεδρίου, αντί της υιοθέτησης κοινής αναπαράστασης (π.χ. σε XML) και μιας διαδικασίας υποβολής τους (στην …ανάγκη ακόμη και με μέσα αποθήκευσης αν δεν υπάρχει δυνατότητα online διασύνδεσης!).

Υπο αυτές τις συνθήκες ακόμη και πολιτική βούληση να υπάρχει, δύσκολο να βρεθούν -ανθρώπινοι κλπ- πόροι για να υλοποιηθούν οι από καιρό προτεινόμενες αλλαγές (βλ. πρόταση του Αλ. Παπαδόπουλου ή τη σχετική κουβέντα εδώ) προς την κατεύθυνση της διεύρυνσης των ελέγχων (π.χ. με υιοθέτηση και του ελέγχου σκοπιμότητας.

Και φαντάζομαι αντίστοιχες προτάσεις/απορίες και βελτιστοποιήσεις μπορούν να διατυπωθούν ακόμη πιο πολλές αν κανείς έχει μια συνολική εικόνα της “υπερ-διαδικασίας” πια της καταγραφής και του ελέγχου των δαπανών. Δεν την έχω την εικόνα αυτή όμως – μπορείτε να βοηθήσετε;

Υ.Γ. Ενδιαφέρεται κανείς να αναλύσουμε τα παραπάνω ζητήματα στα πλαίσια π.χ. μιας πρότασης για ελληνοποίηση (στη συγκεκριμένη περίπτωση χρειάζεται βέβαια προσαρμογή κι όχι μόνο μετάφραση) κάποιας από τις εφαρμογές που προτείνονται εδώ; (Αν και για κάποιες έχει ήδη γίνει κάποια δουλειά -για τον ιδιωτικό τομέα- στα πλαίσια προηγούμενης πρόσκλησης, βλ. ελληνοποίηση OpenERP και σχετική παρουσίαση εδώ). Βέβαια μένει ανοιχτό το θέμα της μισθοδοσίας…

ΥΓ2. Και μιας και αναφερθήκαμε στη μισθοδοσία, λέτε να δούμε άμεσα κεντρικές (μετά την Ιαπωνία, εμείς! ) λύσεις – έστω και με τη μορφή SaaS- δεδομένης της ύπαρξης Ενιαίας Διεύθυνσης Μισθών (στο ΓΛΚ); Αυτό όμως θα κάνει ακόμη πιο άμεση την ανάγκη εξεύρεσης λύσης για την ηλεκτρονική ανταλλαγή στοιχείων ενταλμάτων με τα υπόλοιπα υποσυστήματα οικονομικής διαχείρισης των οργανισμών. Ας μη μιλήσουμε για την ανάγκη διατήρησης ενημερωμένων “σταθερών” στοιχείων των δικαιούχων …

Αιμοδοσίας ..βάσανο

Πρόσφατα χρειάστηκε – εσπευσμένα, λόγω “των αναγκών της εποχής”- να διαθέσω μερικές από τις φιάλες που έχω “συγκεντρώσει” από την εθελοντική αιμοδοσία των τελευταίων ετών. Αυτή τη φορά βρισκόμουν μακριά από την έδρα μου κάτι που έκανε ακόμη πιο εμφανές το πρόβλημα της διακίνησης αυτού του πολύτιμου αγαθού (τόσο με την ουσία της έννοιας αλλά ακόμη και με καθαρά οικονομικούς όρους μιλώντας δεδομένων των εισαγωγών που χρειάζεται να κάνει η χώρα μας).

Εχουμε και λέμε, λοιπόν:

- Επιβεβαίωση ταυτότητας από μακριά (π.χ. μέσω τηλεφώνου). Τι κι αν άλλοι οργανισμοί (π.χ. τράπεζες) έχουν προχωρήσει σε παρόμοιες (οφείλουμε να παραδεχτούμε όχι απόλυτα ασφαλείς) διαδικασίες; Η “λύση” που έχει υιοθετηθεί απλή: Χρειάζεται αυτοπροσώπως να προσέλθει κανείς στη μονάδα αιμοδοσίας (τι κι αν κανείς εκεί δεν ζητάει ταυτότητα;). Ακόμη όμως και για τη λύση αυτή, οι ..απόψεις διίστανται. Κάποιοι υπάλληλοι ισχυρίζονται ότι μπορεί κάτι τέτοιο να γίνει μόνο από το σταθμό αιμοδοσίας όπου βρίσκεται η καρτέλα σου! Κι εδώ ανακύπτει το επόμενο ζήτημα:
- Συγχρονισμός στοιχείων κάρτας και -του όποιου- πληροφοριακού συστήματος
- Διακίνηση σε πραγματικό χρόνο; Τι είναι τούτο;;
Η όποια ενημέρωση για την ανταλλαγή φιαλών κλπ γίνεται μαζικά με αποστολή έγγραφων (παρακαλώ!) αιτημάτων (π.χ. με fax) ενώ η σχετική συνεννόηση γίνεται τηλεφωνικά (εδώ δεν μας διευκρινίζουν πώς κάνουν ταυτοποίηση μεταξύ των υπαλλήλων). Τρέχα γύρευε αν κάποιος κάνει λάθος…

Πέρα από την εξυπηρέτηση των πολιτών, ακόμη και τα στατιστικά στοιχεία της διακίνησης μπορούν να χαρακτηριστούν απλά “ενδεικτικά” υπό αυτές τις συνθήκες…

Ψάχνοντας να βρω αν κάποιος άλλος έχει αισθανθεί άβολα με την όλη διαδικασία έπεσα στη γλαφυρότατη και σαφώς πιο …ψύχραιμη περιγραφή του Βασίλη Βεσκούκη στο άρθρο του με τίτλο “Αιμοσταγείς δολοφόνοι”. Το μόνο που μπορώ να προσθέσω είναι ότι το άρθρο χρονολογείται από το 2002 (!). Τόσα χρόνια μετά η κατάσταση είναι ίδια κι απαράλλαχτη παρά τα ένα σωρό χρήματα που έχουν δοθεί για πληροφοριακά συστήματα και υποδομές στο χώρο της υγείας…

Στην προσπάθειά μου να επικοινωνήσω με εκπροσώπους της Αγοράς (σημαντικό μερίδιο π.χ. φαίνεται να έχει η εταιρία CCS και το προϊόν e-Αίμα), δεν πήρα γραπτή απάντηση αλλά προτάσεις της μορφής “να τα πούμε από κοντά” κλπ. Άραγε υπάρχουν σχετικές “προδιαγραφές του ΥΠΥΠ”, όπως αναφέρεται σε κάποιο σημείο;

Δεδομένου ότι δεν εντόπισα κάτι σχετικό σε ιστοτόπους που συγκεντρώνουν προκηρύξεις, διαγωνισμούς κλπ., θα κάνω την υπόθεση ότι μιλάμε για προμήθειες μέσω πρόχειρων διαγωνισμών ή προσκλήσεις ενδιαφέροντος (ακόμη χειρότερα) που γίνονται μεμονωμένα και καλύπτουν μόνο τις εσωτερικές ανάγκες μιας μονάδας. Πώς όμως θα καλυφθούν οι απαιτήσεις διασύνδεσής τους;;

Τα παραπάνω θεωρώ ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αντεπιχείρημα για όσους υποστηρίζουν ότι αρκεί η καλή διάθεση της “Αγοράς” και ο ανταγωνισμός για να λειτουργήσουν σωστά τα πράγματα στο σημερινό καθεστώς των προμηθειών (βλ. και μια σχετική πρόταση προς συζήτηση)…

Αυτεπιστασία στα “Έργα Πληροφορικής”

Γενικώς…

Στη -δαιδαλώδη- ελληνική νομοθεσία περί Κατασκευής Δημοσίων Έργων υπάρχει ένας όρος που τελευταία μου προκάλεσε το ενδιαφέρον. Αναφέρομαι στον όρο “αυτεπιστασία”, που παρουσιάζεται ως μια εναλλακτική της κατασκευής ενός έργου, όπου ο ενδιαφερόμενος δημόσιος φορέας προχωρά με ίδια μέσα και σ’αυτή καθ’αυτή την κατασκευή (μέρους ή όλου) του έργου και δεν μένει στην επίβλεψή του και μόνο (όπως -λανθασμένα, νομίζω- αναφέρεται στη σχετική προσπάθεια μετάφρασης του αντίστοιχου όρου).

Έχω την αίσθηση ότι είναι λίγοι οι φορείς που με “όπλο” μια κατάλληλα στελεχωμένη Τεχνική Υπηρεσία τολμούν να πηγαίνουν κόντρα στο ρεύμα της “εν λευκώ” παραχώρησης της κατασκευής -από το στάδιο της μελέτης στην πλειονότητα των περιπτώσεων- σε εξωτερικούς εργολήπτες και να διεκδικούν να αναλάβουν οι ίδιοι το βάρος. Το ρίσκο και η ευθύνη φαίνεται εκ πρώτης όψεως να είναι αρκετά μεγάλα για να υπερσκελίσουν την έλλειψη κινήτρων μιας και παύουν να τίθενται κίνητρα κέρδους (πολύ δύσκολο να φανταστώ ότι ο προϋπολογισμός κάποιου δημόσιου φορέα θα μπορεί να τροφοδοτηθεί από τα “κέρδη” και τα έσοδα της χρηματοδότησης μιας τέτοιας διαδικασίας).

Παρόλα αυτά, είναι εντυπωσιακό ότι πολλοί φορείς προχωρούν σε τέτοιες κινήσεις, αν και με “ελεγχόμενες” πρακτικές, που φαίνεται να “προκαλούν” την ΠΕΔΜΕΔΕ, που σύμφωνά με έγγραφο διαμαρτυρίας , ζητά φειδώ στην κατασκευή έργων με αυτεπιστασία … Όμως, ακόμη κι έτσι φαίνεται να υπάρχει ένας “αλληλο-έλεγχος” …

Στο χώρο των ΤΠΕ …

Στο χώρο των ΤΠΕ τα παραπάνω ακούγονται τουλάχιστον …σουρεαλιστικά αφού δεν υπάρχει ακόμη θεσμοθετημένη η έννοια του “Έργου Πληροφορικής” (όλα τα σχετικά έργα χαρακτηρίζονται ως “προμήθειες” και ακολουθούν την αντίστοιχη …πεπατημένη διαδικασία με ότι αυτό συνεπάγεται). Όσο για τα συγχρηματοδοτούμενα, έχω την αίσθηση ότι δηλώνονται σαν “Υπηρεσίες” ειδικά τώρα με τις προϋποθέσεις περιορισμού του προϋπολογισμού του εξοπλισμού στο 10% του συνολικού (διορθώστε με αν κάνω λάθος).

Πρωτοβουλίες, εργασίες σχετικών ΟΕ (=ομάδων εργασίας) του ΤΕΕ (μέχρι και για μεθόδους προ-κοστολόγησης και εκτίμησης αμοιβών των απαιτούμενων μελετών), εισηγήσεις της ΕΜηΠΕΕ και των άλλων επιστημονικών φορέων (π.χ. στην ημερίδα εδώ), ακόμη και σχετικές εισηγήσεις των συλλογικών οργάνων των ιδιωτικών φορεών (βλ. ΣΕΠΕ) υπάρχουν πολλές αλλά για την ώρα δεν φαίνεται που για την ώρα …τίποτα στον ορίζοντα.

Παρά την έλλειψη πλαισίου, οι πρωτοβουλίες ανάπτυξης λογισμικού ή/και σχεδιασμού υποδομών (δικτύων κλπ) δεν λείπουν. Πρωτοπόροι στην προσπάθεια αυτή είναι τα Ιδρύματα της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στο χώρο των ΤΠΕ τουλάχιστον, που η στελέχωσή τους (είτε μέσω συμβάσεων είτε μέσω αοριστικοποίησής τους) βοηθά στο να αναπτύσσουν πρωτοβουλίες σε όλα τα επίπεδα (ερευνητικό ή/και εφαρμοσμένο) για την ανάπτυξη εφαρμογών και σχεδιασμού υποδομών με ίδια μέσα (αν και γενικά δυστυχώς αναπτύσσουν προσαρμοσμένες στις ανάγκες τους λύσεις). Ακόμη, δεν ξέρω αν προβλέπεται από τον Κανονισμό Λειτουργίας των συγκεκριμένων Οργανισμών ή αν η στελέχωση έχει προκύψει από εκ των υστέρων ενέργειες των ανθρώπων που έτυχε να βρεθούν στις κατάλληλες θέσεις των οργανισμών, αλλά νομίζω μπορούν να βρεθούν αρκετά παραδείγματα (τα περισσότερα βέβαια από το χώρο των Α.Ε. του Δημοσίου – ότι κι αν σημαίνει αυτό) προς παραδειγματισμό (όχι απαραίτητα προς μίμηση) στο χώρο των υπόλοιπων Δημόσιων Φορέων. Ενδεικτικά αναφέρω:
– Το ΕΚΤ με πολύ πρόσφατη τη συμμετοχή του στις εργασίες του συνεδρίου Open Source Systems 2009.
– Τη Διεύθυνση Πληροφορικής της Κτηματολόγιο Α.Ε.
– Την ΕΔΕΤ Α.Ε κ.α. πολλά

Καταλαβαίνω ότι μπαίνουμε για τα καλά στα χωράφια του κρατισμού, αλλά προσωπικά μου φαίνεται πιο υγιές ένα μοντέλο όπου -κατάλληλα στελεχωμένοι- δημόσιοι φορείς (ή και συνεργασίες αυτών, όπου η συμμετοχή των επιμέρους θα είναι ενεργή όπως π.χ. η ΚΕΔΚΕ, διαδημοτικές συνεργασίες σαν αυτή εδώ ή ενώσεις νομικών φορέων σαν αυτή εδώ κ.α. πολλές) και ιδιωτικές εταιρείες θα “διαγωνίζονται” για να αναλάβουν την εκτέλεση ενός έργου, του οποίου οι προδιαγραφές και η μελέτη εφαρμογής (ναι, πριν από την προκήρυξη του έργου αυτού καθ’αυτού) έχουν προκύψει και πάλι από μια τέτοια “διαγωνιστική” διαδικασία (αντί να καταφεύγουν στην πεπατημένη πλέον τακτική των “ειδικών” συμβούλων και των “εμπειρογνωμόνων” με ένα σωρό αδιαφανείς διαδικασίες και απευθείας αναθέσεις).
Ακόμη και στην περίπτωση που ο δημόσιος φορέας δεν αναλάβει τελικά το έργο, έχει πλέον μεγάλη τριβή με τις απαιτήσεις του έργου και μπορεί να ελέγξει πολύ καλύτερα την εκτέλεσή του αλλά και τα παραδοτέα του και εν τέλει την καλύτερη λειτουργία της αγοράς (που αναγκάζεται έτσι να υλοποιήσει όσα υπόσχεται)….

Περιμένω σχόλια …

Υ.Γ. Όλα αυτά την ώρα που είναι διαπιστωμένη (και διατυπωμένη από τους εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και σε πρόσφατη επιτροπή παρακολούθησης – βλ. σελ 73 πρακτικών της 2ης Επιτροπής Παρακολούθησης του Ε.Π. ΔΒΜ) η ανάγκη για διατηρησιμότητα :

(…) Το ένα αφορά το κριτήριο που μιλά για την διατηρησιμότητα, την βιωσιμότητα των δράσεων μετά την ολοκλήρωσή τους και στις προϋποθέσεις που πρέπει να υπάρχουν προκειμένου να εκπληρούται αυτό το κριτήριο, εμείς σαν Ευρωπαϊκή Επιτροπή βλέπουμε εδώ να παίζει σημαντικό ρόλο και η εξέταση της τεχνικής διοικητικής και οικονομικής δυνατότητας των δικαιούχων ή των φορέων που υλοποίησαν το έργο, στο να μπορέσουν να το τρέξουν, να το λειτουργήσουν μετά την ολοκλήρωσή του. Νομίζω ότι θα πρέπει το κριτήριο αυτό να συμπληρωθεί με την διατύπωση έτσι όπως την προτείνουμε (…).

UPDATE 2009-10-01 H πολύ πρόσφατη ανακοίνωση της τελικής έκδοσης των προτύπων για την πιστοποίηση διαχειριστικής επάρκειας εμπεριέχει οδηγό εφαρμογής και για υλοποίηση δράσεων με “ίδια μέσα”, οπότε όταν γίνει διαθέσιμος θα επανέλθω…Από τους υπόλοιπους οδηγούς εφαρμογής, πάντως, διακρίνεται η κατάταξη των έργων πληροφορικής στα “έργα και υπηρεσίες” (εκτός κι αν ετοιμάζεται κι άλλος οδηγός εφαρμογής” – θα επικοινωνήσω και θα σας πω ).

UPDATE 2009-10-19 Τελικά φαίνεται ότι η ιδέα που περιγράφω παραπάνω δεν είναι και τόσο ..πρωτότυπη. Ο …τρόχος φαίνεται να έχει ανακαλυφθεί με τις Α.Ε. του δημοσίου. Σε άρθρο σχετικά με την προμήθεια έξυπνων καρτών ανάμεσα σε άλλα διαβάζω:

Η αγορά πληροφορικής έχει διατυπώσει, μέσω του ΣΕΠΕ, τις αντίθετες θέσεις της όσον αφορά τον σκοπό και τον τρόπο λειτουργίας της ως Α.Ε, καθώς σύμφωνα με το ιδρυτικό καταστατικό της η ΗΔΙΚΑ, έχει την δυνατότητα να υλοποιεί και έργα πληροφορικής, όπως οι επιχειρήσεις στις οποίες μπορεί και να απευθύνεται ζητώντας την διενέργεια διαγωνισμών για υλοποίηση έργων και την αξιοποίηση τεχνογνωσίας στα Ασφαλιστικά ταμεία, όπως στην περίπτωση των «health smart cards». Στο ιδρυτικό καταστατικό της αναφέρεται σαφώς ότι σκοπός της ΗΔΙΚΑ Α.Ε. είναι η «μελέτη, ανάπτυξη, λειτουργία, εκμετάλλευση, διοίκηση, διαχείριση και συντήρηση τμημάτων πληροφορικής και επικοινωνιών, εξοπλισμού, λογισμικού και υπηρεσιών για την εξυπηρέτηση όλων των φορέων κοινωνικής ασφάλισης», που προφανώς και την φέρνει σε ευθεία αντίθεση με τις εταιρείες πληροφορικής.

Οι αξίες του Μηχανικού και η ανάπτυξη πληροφορι(α)κών συστημάτων

Πρόσφατα έπεσε στην αντίληψη μου μια ανάρτηση σχετικά με μια μελέτη με το παραπάνω θέμα, και μιας και ο συγγραφέας του προτείνει να ληφθεί υπόψη ακόμη και στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, είπα να το αναφέρω και να το θέσω υπόψη των -πολλών- στη δική μας περίπτωση σχετικών φορέων.

Το βρετανικό σύστημα και η …έφεση που έχει στις πιστοποιήσεις επαγγελματικών προσόντων (βλ) δεν φαίνεται να είναι και το καλύτερο πρότυπο για πολλούς από τους φορείς στο χώρο (βλ. π.χ. αντιδράσεις στην πρόσφατη διημερίδα για τις επαγγελματικές πιστοποιήσεις) ενώ οι διαφορετική φιλοσοφία του έχει τονιστεί και σε παλιότερες σχετικές ημερίδες.

Η πρώτη θετική εντύπωση προκύπτει από τη συνεργασία του IET και του/της BCS για την έκδοση της συγκεκριμένης μελέτης. (Κάποιος που έχει εμπειρία από το σύστημα, θα μπορούσε να μας διαφωτίσει για τον εσωτερικό “ανταγωνισμό” για το ρόλο που παίζουν οι φορείς , δλδ τι κένα αφήνουν και πόσοι άλλοι φορείς προσπαθούν (ή εξαναγκάζονται εκ των πραγμάτων) να παίξουν το ρόλο τους ή να καλύψουν αυτά τα κενά; Θα απευθυνθώ σε κάποιους φίλους που έχω εκεί …)

Σ’όλη τη μελέτη φαίνεται να τονίζεται η θετική συμβολή που έχει η υιοθέτηση της προσέγγισης μηχανικού (engineering approach) στην αντιμετώπιση των θεμάτων που έχουν να κάνουν με την ανάπτυξη πληροφορι(α)κών συστημάτων, που πλέον χρειάζεται να καλύπτουν απαιτήσεις μεγάλης κλίμακας αλλά και εγγυημένης απόκρισης, μιας και θεωρείται ότι ανήκουν στη λεγόμενη “κρίσιμη υποδομή”. Από την άλλη καταγράφει ακόμη και τις “αντιδράσεις” πολλών επαγγελματιών του χώρου στο να χαρακτηριστούν “μηχανικοί” (engineers), επικαλούμενοι είτε κοινωνικούς λόγους, λόγους ιστορικής συσχέτισης του όρου με παραδοσιακές εφαρμογές (π.χ. πολιτικοί μηχανικοί) και άλλους πιο ..ουσιαστικούς λόγους.

Τα πορίσματα αγγίζουν το θέμα του “επαγγελματισμού” (professionalism) σε όλα τα βήματα της προδιαγραφής, προμήθειας και ανάπτυξης τέτοιων συστημάτων, το ζήτημα της ένταξης σε ένα πλαίσιο κανόνων (εντάξει, με τις απαιτήσεις ευελιξίας που απαιτούν οι σημερινοί ρυθμοί, αλλά όχι και το απίστευτο σημερινό αλλαλούμ), της (ουσιαστικής) άδειας άσκησης επαγγέλματος, τη συνεχή ενημέρωση πάνω στα αντικείμενο (ως υποχρέωση τόσο του ενδιαφερόμενου όσο και του φορέα) κ.α.
Επιπλέον, προτείνει να επιβληθεί η απαίτηση να εμπλέκονται σε όλα αυτά τα στάδια αποκλειστικά και μόνο “επιβεβαιωμένοι” (chartered) επαγγελματίες τόσο στην δημόσια διοίκηση όσο και στη βιομηχανία.

Πιστεύω αξίζει -τουλάχιστον- μια ανάγνωση….Ελπίζω να βρω χρόνο να επανέλθω με άλλα αξιοσημείωτα αποσπάσματα από τη μελέτη…

Δροσιά, θάλασσα και συντροφιά

Εντάξει 10 (ημερολογιακές, βέβαια, όχι εργάσιμες!) μέρες μπορεί να μην ακούγεται αρκετό αλλά σε σχέση με τις διακοπές προηγούμενων ετών είναι ..καλά! Παρόλο που, ως καθηγητής -πλέον-, υποτίθεται ολόκληρο το καλοκαίρι είναι δικό μου, η φετινή απόσπαση σε “φορέα” δεν επιτρέπει πολλά περισσότερα (πάντως ελπίζω ακόμη σε μια …δεύτερη φάση διακοπών!)

Πέρασαν (πολύ γρήγορα είναι η αλήθεια) 10 μέρες μακριά από το σπίτι, μόνο με τη γυναίκα μου (εντάξει, τις περισσότερες μέρες — δεν έλλειψαν επισκέψεις σε συγγενείς και φίλους), δίπλα στη θάλασσα (σε -γενικά- αρκετά ήσυχες παραλίες — δε θυμάμαι να ..πέσαμε σε κάποιο beach bar με ..εκκωφαντική μουσική), με αρκετή οδήγηση βέβαια (εμ θέλαμε να πάρουμε “γεύση” από ανατολική μέχρι δυτική νότια Πελοπόννησο), αρκετές επισκέψεις σε αρχαιολογικούς χώρους και δημιουργήματα της Φύσης,

παρέα με ένα βιβλίο, μακριά από laptop (ευτυχώς που επέμενε η γυναίκα μου, ικανός ήμουν να το πάρω παρέα και να το ρίξω στο ..wardriving), μπόλικο φρέσκο ψάρι (και όχι μόνο), γλυκά (παγωτό μηχανής και σουφλέ σοκολάτας είχαν την ..τιμητική τους) και πολλές … ξάπλες (κάτω από την ομπρέλα, ενίοτε και κάτω από δέντρα στην παραλία)…

Ξερώ ακούγεται ..αχάριστο αλλά “και στην επόμενη εξόρμηση με καλό…”

Υ.Γ. Το βιβλίο στο οποίο αναφέρομαι παραπάνω είναι το “Φθινόπωρο των θαυμάτων” της Ελένης Μπιρμπίλη-Βουγιουκαλάκη (που μάλιστα κατάγεται από το χωριό μου). Πραγματικά γέμισε τις ώρες κάτω από την ομπρέλα (ή τον ίσκιο των δέντρων) με τις “θαυμαστές” και “παράξενες” ιστορίες του, που μάλιστα αποδείχτηκαν πολλές, έτσι σπονδυλωτό που είναι το μυθιστόρημα. Η αλήθεια είναι ότι με τους ρυθμούς που αφιερώνω στο διάβασμα πλέον, μόνο σε διακοπές θα μπορούσα να το τελειώσω με τόσους πολλούς ήρωες και προσωπικές ιστορίες να περνούν μπροστά στα …μάτια μου. (Ανάμεσα σε άλλα ιδιαίτερα εντυπωσιάζει η …γλαφυρή περιγραφή (ιδιαίτερα από μια γυναίκα συγγραφέα) και η μεταφορά του κλίματος μιας επίσκεψης στο Άγιο(ν) Όρος (κάτι που από ότι φαίνεται για την παρέα μας θα μείνει ένα απραγματοποίητο σχέδιο τουλάχιστον για το φετινό καλοκαίρι). Θα τους τη συστήσω…)

Υ.Γ. Μάλιστα, πριν από λίγο καιρό είχα απευθύνει την παρακάτω πρόσκληση στη συγγραφέα:
(…) θα σας ζητούσαμε να μοιραστείτε μαζί μας τις όποιες “θύμησες” από τα παιδικά σας χρόνια στο χωριό και τους μύθους και τις δοξασίες παρέα με τις οποίες μεγαλώσατε με απώτερο στόχο βέβαια να σας γνωρίσουμε κι από κοντά…
Ανυπομονούμε να σας “ακούσουμε”! (…)

Συνέδριο Δημιουργών ΕΛ/ΛΑΚ 2009

Η Παρασκευή (ε, εντάξει όσο επέτρεψε η δίωρη άδεια που πήρα από το γραφείο) και το Σάββατο ήταν “αφιερωμένες” στο Συνέδριο των Δημιουργών ΕΛΛΑΚ.

Λεπτομέρειες για τις παρουσιάσεις μπορείτε να βρείτε εδώ για την 1η μέρα και εδώ για τη 2η (και σε πολυάριθμα άλλα blogs) ενώ οι παρουσιάσεις είναι ήδη διαθέσιμες.

Για μένα είχε ιδιαίτερη αξία που συνάντησα από κοντά αρκετά από τα μέλη της κοινότητας με τα οποία είτε είχαμε ηλεκτρονική επικοινωνία (π.χ. με το Δημήτρη τον Ανδρεάδη είχαμε “συναντηθεί” online στο JBoss Experience) είτε απλά διάβαζα τα άρθρα τους στα διάφορα blogs. Η …φυσική επικοινωνία λειτουργεί τουλάχιστον συμπληρωματικά σε τέτοιες περιπτώσεις αυτές και πολλές φορές κρίνεται απαραίτητη…

Από τις παρουσιάσεις ξεχώρισα τις σχετικές με το project LGAF (βλ. BetaCMS και LGAF BPM) μιας και ήταν κοντά στις τρέχουσες αναζητήσεις μου και πραγματικά (μαζί με μια σχετική κουβέντα για προδιαγραφές με έμφαση στον ανοιχτό χαρακτήρα της λύσης με τον Αλέξη το Ζάβρα που ήταν “πίσω” από τις προδιαγραφές του συγκεκριμένου έργου) ξεδιάλυναν τη -μέχρι σήμερα κάπως θολή -εικόνα που είχα σχηματίσει για το έργο παρακολουθώντας το από μακριά.

Μου άρεσε ακόμη ότι έχουν “συνεπάρει” αρκετούς developers τα RESTful APIs ενώ και το στρογγυλό τραπέζι με θέμα τα Open Source Business Models ήταν αρκετά αντιπροσωπευτικό για τα τεκταινόμενα στην ελληνική πραγματικότητα και τον τρόπο “αγκαλιάσματος” του ΕΛΛΑΚ.

Από την άλλη, έντονη ήταν η παρουσία των χρήσεων των τεχνολογιών ΕΛΛΑΚ σε όλες της βαθμίδες της Εκπαίδευσης ενώ αισιόδοξο ήταν το γεγονός ότι αρκετές πρωτοβουλίες (αν και ασφαλώς προσωπικές και κόντρα στην κυρίαρχη νοοτροπία) παρατήρησα να προέρχονται από το χώρο του Δημόσιου Τομέα. Έχω την αίσθηση ότι πλέον έχει συγκεντρωθεί αρκετό αναξιοποίητο δυναμικό στο χώρο αυτό, το οποίο, αν εκμεταλλευτεί το μοντέλο απομακρυσμένης συνεργασίας, διάδοσης και συνεισφοράς που προσφέρει το ΕΛΛΑΚ, ευελπιστώ ότι θα βρει διέξοδο και θα διεκδικήσει νέο ρόλο για τους δημόσιους φορείς (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε θα συναντήσει αντιδράσεις από την αγορά που για την ώρα καθορίζει μόνη της τους κανόνες και διατηρεί το έλλειμμα των κοινών προδιαγραφών).

Στα θετικά, τέλος, ότι συνάντησα αρκετούς παλιούς γνώριμους από τα φοιτητικά χρόνια στο Πολυτεχνείο στα Χανιά, που μάλιστα έχουν αρκετά ενεργή δράση στο χώρο…Καλή συνέχεια σε όλους!

Υ.Γ. Για να μην πάθουμε floss ..overflow (και να μην κατηγορηθούμε για ..μονομέρεια), το ..3ήμερο πλαισιώθηκε από μια χορευτική εκδήλωση του Δήμου Γλυκών Νερών (όπου φεσώθηκα κυριολεκτικά για πρώτη φορά στη ζωή μου ), από μπυροκατάνυξη στο Beer Academy στην Αγ.Παρασκευή, από την παρακολούθηση της “Όπερας της Πεντάρας” στο Badminton και από επίσκεψη στο Verde στου Παπάγου (μιας που ήμασταν και στην ..περιοχή ) …Οπότε, δε μπορούμε να πούμε ότι μας έπεσε και πολύ βαρύ το πρόγραμμα, έτσι;

Γιορτή Βιβλίου

Μετά από το Σάββατο που πέρασε με φασίνα και τη μάζωξη με αφορμή τη Eurovision, ήρθε η
συννεφιασμένη Κυριακή που επέτρεψε (για να μην πω ενθάρρυνε) βόλτα στη Γιορτή του Βιβλίου, που οργανώνεται στο τέλος της Ερμού (στον πεζόδρομο που ενώνει το Μοναστηράκι με το Γκάζι, έξω από τον αρχαιολογικό χώρο του Κεραμεικού).

Η αναζήτηση (για πρώτη φορά μπορώ να πω) επικεντρώθηκε σε παιδικά βιβλία (μας ξετρέλαναν τα ανηψάκια στο γάμο) και βιβλία για …μελλοντικούς γονείς…(μην τα θέλετε κι όλα έτοιμα, ε; ), όπου παρατηρήσαμε και μεγάλη ποικιλία.

Παρόλα αυτά, το μάτι έπεσε (κι έμεινε για λίγο) σε μερικές πολύ προσεγμένες εκδόσεις:

των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης, π.χ. το Σπουδαίες ιδέες στην Επιστήμη των Υπολογιστών

σε έναν τόμο των Εκδόσεων Σταμούλη για την Τεχνολογία Λογισμικού (που περιείχε πολλά στοιχεία από τη φιλοσοφία των Design Patterns, με αμφιλεγόμενες όμως μεταφράσεις-αποδόσεις όρων),

πολλά βιβλία (επηρεασμένος και από την πρόσφατη επίσκεψη γαρ) σχετικά με την Κωνσταντινούπολη (από την εποχή του Βυζαντίου ως σήμερα), μάλιστα η ιστορία της πολιορκίας της από τους Φράγκους έχει εμπνεύσει μέχρι και μια ιστορία κόμικ (Αστραπίκας και Βροντίκας), ενώ πλέον θέλω να αγοράσω άμεσα τον τελευταίο Παλαιολόγο (είναι και επίκαιρο, λόγω της επετείου της Άλωσης

ένα βιβλίο σχετικά με τη χρήση ΤΠΕ στη διδασκαλία της μουσικής, που φάνηκε πολύ καλογραμμένο, με ιδιαίτερη σχεδίαση, χρήση χαρτών εννοιών κλπ

ιδέες για πιο ενεργούς πολίτες (που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο )

κ.α. πολλά….

Προλαβαίνετε μέχρι τις 25 Μαΐου να περάσετε κι εσείς!

Ξέρω …χάθηκα!

Είχα ψιλοεξαφανιστεί για αρκετό καιρό από την blog-όσφαιρα (πάντως κράτησα επαφή ως προς το ..παθητικό κομμάτι της παρακολούθησης τoυ blogroll μου) μιας και συνέπεσαν δουλειά και προετοιμασίες του γάμου (ναι, το έκανα το …μεγάλο βήμα!).

Οι λεπτομέρειες που πρέπει να κανονίσει κανείς κατά την προετοιμασία ενός γάμου αποδείχτηκαν τελικά αρκετές. Τώρα, μετά και από την επιστροφή από ένα -εβδομαδιαίο, άρα μίνι- ταξίδι μέλιτος, μπορώ -ίσως- να πω ένα “τέλος καλό όλα καλά”!

Η σκυτάλη (γιατί την ανθοδέσμη την διεκδίκησε και την κέρδισε η φίλη μας η Δώρα) τώρα στους φίλους μας Χρήστο και Παρασκευή που ήδη ανακοίνωσαν και επίσημα τον επικείμενο γάμο τους. (Και στων υπόλοιπων ελεύθερων τις χαρές!)

Ελπίζω να βρω χρόνο (μιας και έχουν συσσωρευθεί διάφορα) να επανέλθω με θέματα όπως ένα σεμινάριο σχετικά με την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση που παρακολούθησα πρόσφατα (είναι και σχετικά επίκαιρο με την ανακοίνωση της έναρξης λειτουργίας της Εθνικής Πύλης “ΕΡΜΗΣ”), αλλά και – γιατί όχι; – τις ..ταξιδιωτικές εμπειρίες από την Πόλη.

Υ.Γ. Εν τω μεταξύ, κάποιες φωτογραφίες από το γάμο έχουν ήδη “ανέβει” από φίλους στο σχετικό event στο Facebook (ναι, δεν μπόρεσα να αποφύγω να το ..αξιοποιήσω για τις ειδοποιήσεις των φίλων πέρα από τις κλασικές προσκλήσεις).