Οι Αναλφάβητοι του Έρωτα

ΟΙ ΑΝΑΦΑΒΗΤΟΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ – ΕΥΑ ΟΜΗΡΟΛΗ

(Τα αποσπάσματα από όταν πρωτοδιαβάστηκε: την περίοδο ΙΑΝ-ΦΕΒ ‘98)

(…)
Μα κατάλαβα από μικρή πως θέλει δύναμη και τίποτε άλλο. Και η δύναμη, αυτή η περιβόητη δύναμη ξέρεις τι είναι; Το γέλιο, το μυαλό σου κι η ψυχή σου να ‘χουνε μέσα τους φυτεμένο ένα χαμόγελο, ένα μεγάλο “ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ” κι ένα ακόμα πιο μεγάλο “ΜΠΟΡΩ”. Όλοι μπορούμε ,αλλά πρεπει πρώτα να μάθουμε να θέλουμε.
(…)
Γιατί η ομορφιά είναι παράξενη. Δύσκολο να πεις για εκείνη κάτι και να την προσδιορίσεις. Μόνο όταν την δεις την αναγνωρίζεις και ξέρεις πως είναι αυτή. Τι σημαίνει ομορφιά; Να είσαι γεμάτος και ήρεμος.Αυτές οι δυο λέξεις μόνες τους κάνουν όλη την ομορφιά του κόσμου. Γεμάτος από γνώση, εμπειρίες, μυαλό, καλοσύνη μα και κακία, γεμάτος από όλα. Μα και ήρεμος. Χωρίς καμιά έπαρση και υπερηφάνια. Να αντιμετωπίζεις τη “γέμισή” σου ,την υπεροχή σου από τον υπόλοιπο κόσμο σαν κάτι απόλυτα φυσικό.
(…)
Κι ήταν η πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια, ίσως και η πρώτη φορά σ’όλη μου τη ζωή, που είχα ένα συντροφο,έναν αληθινό φίλο. Μπορούσα πια να μιλώ κι ήξερα πως με καταλάβαιναν, μπορούσα και να μη μιλώ και πάλι ήξερα πως με καταλάβαιναν το ίδιο.
(…)
Όμως ακόμα και τα πιο φοβερά φαντάζουν όμορφα, όταν τα ‘χουμε διαλέξει μόνοι μας. Ενώ και οι ελάχιστες δυσκολίες γίνονται ανυπέρβλητες, όταν μας τις επιβάλλουν άλλοι. Ώστε αυτό είναι τελικά το βαθύτερο νόημα; Αυτή είναι,άραγες, όλη η ζωή; Η δύναμη να διαλέξεις μόνος σου, η δυνατότητα μιας ασήμαντης έστω επιλογής;
(…)
Το σώμα μας είναι δώρο ή, καλύτερα, μια παρηγοριά της ίδιας της φύσης. Μαζί μ’αυτό γνωρίζουμε όλες τις δυστυχίες και τους πόνους, αλλά μέσα του πάλι ψάχνουμε να βρούμε
όλες τις ηδονές και τις απολάυσεις. Είναι ασυγχώρητο να το προδίδουμε και να
μην του αποδίδουμε την ευγνωμοσύνη που του αξίζει.
(…)
Γιατί φίλος για μένα, είναι εκείνος που κατανοεί και δέχεται την πιο μικρή μου σκέψη, χωρίς να δυσανασχετεί και χωρίς να έχει καμιά διάθεση να με κρίνει από αυτήν. Και δεν το βρίσκω απαραίτητο να περικλείει μέσα της αγάπη (η φιλία). Όσο δε,για την τάυτιση ιδεών τη θεωρώ πιο πολύ σαν συνεταιρισμό παρά σαν μια προϋπόθεση φιλικής σχέσης.
(…)
Ευτυχώς όμως ποτέ δεν ξεχνάς αυτό που θέλεις να πεις και θα το πεις τελικά, ακόμα και αν
σου φιμώσουνε το στόμα με χώματα.
(…)

Συνήγορος του ..εκπαιδευτικού υπάρχει;

Με αφορμή την πρόσφατη ανακοίνωση (2008-05-22) των αποτελεσμάτων της διαδικασίας αποσπάσεων στον ΟΕΕΚ (ως ενός από τους φορείς όπου επιτρέπονται τέτοιες για τους εκπαιδευτικούς του ΥπΕΠΘ) και τη διαφωνία μου με αυτά, είπα να το ψάξω λίγο περισσότερο. Το ίδιο το Υπουργείο και το αρμόδιο τμήμα Προσωπικού Β/θμιας Εκπαίδευσης δηλώνει άγνοια και αναρμοδιότητα για τη διαδικασία με την οποία ο φορέας (εδώ ο ΟΕΕΚ) εξετάζει τις αιτήσεις που το ΥπΕΠΘ απλά του προωθεί. Και παρόλο που για τις αντίστοιχες διαδικασίες μεταθέσεων υπάρχουν τουλάχιστον τα σχετικά προεδρικά διατάγματα που προβλέπουν μοριοδότηση των διαφόρων κοινωνικών λόγων και -λιγότερο- των τυπικών προσόντων, για τη διαδικασία των αποσπάσεων “δεν υπάρχει τίποτα” όπως χαρακτηριστικά δηλώνουν οι υπάλληλοι στην τηλεφωνική εξυπηρέτηση τόσο του ΟΕΕΚ όσο και του Υπουργείου Παιδείας.

Απογοήτευση 1η: Μετά την αίτηση επανεξέτασης του αιτήματος (τόσο απευθείας προς τον ΟΕΕΚ όσο και μέσω της Δ/νσης Β/θμιας στην οποία ανήκω) και αφού κανείς ούτε στο τμήμα Διοικητικού όσο και στο Γραφείο Προέδρου – πάνω από 2 εβδομάδες μετά - δεν γνωρίζει το χρονοδιάγραμμα συνεδρίασης των αρμόδιων οργάνων (φαντάζομαι δλδ του Δ.Σ. του ΟΕΕΚ) σκέφτηκα να επικοινωνήσω με το Συνήγορο του Πολίτη.

Απογοήτευση 2η: Όπως αναφέρεται ρητά στην ενότητα για το ποιές υποθέσεις αναλαμβάνει ο Συνήγορος του Πολίτη, στην αρμοδιότητά του ΔΕΝ υπάγονται θέματα που αφορούν στην υπηρεσιακή κατάσταση του προσωπικού των δημόσιων υπηρεσιών.
Την ανάγκη να αρθεί ο συγκεκριμένος περιορισμός την έχει τονίσει ο ίδιος ο Συνήγορος του Πολίτη με έγγραφό του προς τον Υπουργό Εσωτερικών, όπου επισημαίνεται ότι παρόλο που “έχει γίνει αποδέκτης σημαντικού αριθμού
αναφορών που του απευθύνουν υπάλληλοι φορέων του δημοσίου τομέα, οι οποίοι
διαμαρτύρονται για την εκ μέρους των υπηρεσιών τους μη απάντηση ή μη
διεκπεραίωση υποβληθέντων εγγράφως αιτημάτων τους“, “σεβόμενος το γράμμα του νόμου, ο Συνήγορος του Πολίτη αποφεύγει να
διερευνήσει τις σχετικές αναφορές που του απευθύνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι“. Την αδυναμία παρέμβασης επισημαίνει και το ακόλουθο άρθρο παρόλο που, όπως και ο ίδιος ο Συνήγορος παραδέχεται, θα υπάρχουν πάρα πολλές περιπτώσεις κακοδιοίκησης. Κρίμα, γιατί αντίστοιχες παρεμβάσεις στις διαδικασίες προσλήψεων έδειξαν πολλές τέτοιες παραλείψεις.

Μετά από τα παραπάνω ακολούθησε μια μικρή κουβέντα με δικηγόρο. Αναγκαστικά περνάμε σε άλλη τακτική: Αν, λοιπόν, δεν υπάρξει απάντηση στην ένσταση/αίτηση επανεξέτασης μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα τότε θα υπάρξει διαδικασία εξώδικης “διεκδίκησης” της απάντησης. Και, ανάλογα με την έκβαση της όλης διαδικασίας καταφεύγει κανείς σε μήνυση ή όχι.

Για να δούμε αν θα ..τριτώσει το κακό με τις απογοητεύσεις …

UPDATE 2008-06-20 Και νέα τηλεφωνική επικοινωνία ένα μήνα μετά την αίτηση επανεξέτασης με την κ.Γxxxα στο Γραφείο του Προέδρου του ΟΕΕΚ χωρίς όμως να υπάρχει κάτι νεότερο. Κι όλα αυτά την ώρα που λέγεται ότι έχει ξεκινήσει τη συνεδρίασή του το ΚΥΣΔΕ για την εξέταση των αιτήσεων απόσπασης από ΠΥΣΔΕ σε ΠΥΣΔΕ. Αναρωτιέμαι, δεν μας φέρνει αυτή η καθυστέρηση επανεξέτασης των αιτημάτων προ τετελεσμένων καταστάσεων; Στη δική μου περίπτωση υποτίθεται θα εξεταστεί τώρα η αίτηση από ΠΥΣΔΕ σε ΠΥΣΔΕ. Τι θα γίνει στην -εξαιρετική όπως φαίνεται – περίπτωση που εγκριθεί αυτή; Πώς μπορεί να διεκδικηθεί η ικανοποίηση του αρχικού αιτήματος αφού πλέον θα αφήνονται ακάλυπτα λειτουργικά κενά; Μη βάζω ιδέες: Μια “λύση” θα ήταν να μην ικανοποιηθεί ούτε αυτό το αίτημά μου!!!

UPDATE 2008-06-23 Να που η παραπάνω “λύση” ..υιοθετήθηκε τελικά: Δεν περιλαμβάνεται το όνομά μου στον κατάλογο των σημερινών αποσπάσεων από ΠΥΣΔΕ σε ΠΥΣΔΕ …

UPDATE 2008-07-28 Επιτέλους! Αγωνία τέλος! Το όνομά μου περιλαμβάνεται στον κατάλογο των συμπληρωματικών αποσπάσεων για τον ΟΕΕΚ (μια διαδικασία που ανακοινώθηκε μόλις 15 μέρες πριν. Μα να μην γνωρίζει κανείς αν θα γίνει καν μια τέτοια διαδικασία;! Τόσο οι ενοχλήσεις στο σχετικό τμήμα αλλά και η αγωνία όλων θα ήταν μικρότερη…). Δεν γνωρίζω τι μέτρησε περισσότερο: το ίδιο το αίτημα επανεξέτασης ή η γνωστοποίησή του στον διευθυντή του ΙΕΚ, στον ίδιο τον πρόεδρο του ΟΕΕΚ αλλά και παραπέρα. Ποιος ξέρει; Τώρα περιμένω να δω αν θα είμαι σε ΙΕΚ ή στην κεντρική υπηρεσία του οργανισμού…
ΥΓ. Η αναφορά πάντως στον Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης έχει ήδη γίνει..Βλ. σχόλια.

Κάποτε στη Λουμπλιάνα

ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗ ΛΟΥΜΠΛΙΑΝΑ

Ο κάθε άνθρωπος είναι για τον άλλον,όταν τον πρωτοσυναντά,ένα
καθαρό άγραφο χαρτί,όπου αρχίζει ένα καινούριο μέτρημα του χρόνου.
(…)
Αυτός ήταν δεσμός. Αυτό δεν ήταν μόνο η ανάμνηση του άλλου σώματος,ήταν η ανάμνηση του
άλλου ανθρώπου. Ήταν αισθήματα και αισθήσεις που είχες ακούσει,τους είχες μιλήσει,που αντηχούσαν
κι έμειναν μέσα στο κορμί σου. Ήταν όλο εκείνο το απέραντο,όπως σου είχε φανεί κάποτε,ότι
έδινες από τον εαυτό σου,ήταν η εμπιστοσύνη που εβγαλες από αυτόν και εναπόθεσες στον άλλο,
κι αυτή η εμπιστοσύνη ήταν η ιστορία της ζωής σου,οι σκέψεις,τα αισθήματα,οι επιθυμίες σου,ήταν
όλη η ζωή σου και όσο περισσότερο έδινες δε φτώχαινες, αλλά αυτά πλήθαιναν, γιατί ο άλλος άνθρωπος
σε άκουσε και σε ακολούθησε,μπήκαν μέσα σου οι δικές του ιστορίες.Τώρα ήταν γι’αυτό ένα κομμάτι
του εαυτού σου,ενωμένος μαζί σου στις εμπειρίες σου,στο παρελθόν σου.
(…)

Αυτό είναι!Η εμπιστοσύνη.Η επιστοσύνη είναι το παν.Δεν έτρεχες για την ανάμνηση,ούτε
για τον έρωτα,αλλά για να βρεις τον εαυτό σου στον άλλο.Δεν τις ξεριζώνεις εύκολα αυτές
τις ρίζες,πρέπει να έρθουν φοβεροί χειμώνες,να παγώσουν.Το πολύ πολύ η λάσπη,ο κυνισμός
και πάλι θα διαπιστώσεις όχι με οργή αλλά με απορία:Μα πώς είναι δυνατόν,πώς είναι
δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο!
(…)

Δεν ήταν ώρα για σκέψεις,το τουϊστ τραβούσε πάνω του όλη την προσοχή,τα κατάπιε όλα,
τα σκέπασε όλα,με κυρίευε όλο και περισσότερο.Μ’ άρεσε αυτός ο χορός,αν και δεν ήξερα να
τον χορεύω,τον ένοιωθα μεχρι τα νύχια των ποδιών μου,με χτυπούσε στα μηλίγγια,come on let’s
twist again,ξεφώνιζε το μεγάφωνο. Ω,εσύ,άγριε,παράλογε,συναρπαστικέ ρυθμέ, σκέφτηκα, μ’εσένα
δεν μπορεί να συλλογίζεται κανείς,δεν μπορεί να σε χορέψει μήτε με το μυαλό, μήτε με την καρδιά
αλλά μόνο με το κορμί.Ρυθμός! Η λατρεία του κορμιού! Ερωτοτροπία που γίνεται δημόσια. Μίμηση αυτού
που γίνεται στο κρεβάτι! Απελευθερώνει από το λογικό, καταργεί όλα εκείνα που σε δεσμεύουν, όλα,όλα είναι χωρίς λογική.Το κορμί δε σκέφτεται.Ο άνθρωπος καταφεύγει στο κορμί και με το κορμί
γλυτώνει από τη μοναξιά.Δεν υπάρχει τίποτα άλλο ,καμιά σκέψη,καμιά άλλη αίσθηση,παρά μονάχα
αυτό το εξοντωτικό ,το ευλογημένο λίκνισμα προς όλες τις μεριές,αυτός ο απελπισμένος,θλιμμένος,γλυκός
ζωώδικος σεισμός,που γκρεμίζει όλους τους φραγμούς της φρονιμάδας και του λογικού.

(…)

Τότε,σκέφτηκα,φαίνονταν όλα εντάξει και μάλλον έτσι ήταν,αφού δεν γινόταν να είναι διαφορετικά.
Βρισκόμαστε άραγε τότε πιο κοντά,ή ήμαστε από τότε απλοί γνωστοί μόνο, που τους έδενε
σφιχτότερα ο κοινός χώρος όπου μοχθούσαμε για να φτάσουμε κάποτε στο πτυχίο, κι ακόμα παραπέρα;
Όσο για τα χρόνια του γυμνασίου; Όλο και περισσότερο μου φαινόταν πως δεν υπήρξαν ποτε.
Μεγάλες αυταπάτες!Σαν να κολυμπούσαμε στον αέρα. Ήμαστε ασήμαντοι, άγνωστοι, νεοφερμένοι, που
προχωρούσαμε ψηλαφητά στη ζωή.Ακριβώς επειδή ουτε καν υποψιαζόμασταν τι είναι η αλήθεια και η
πραγματικότητα,νοιώθαμε μέσα στους εαυτούς μας μεγάλους και διάσημους άντρες, γιατρούς,
μηχανικούς,καλλιτέχνες.Τώρα τα κάναμε όλα αυτά.Οι περισσότεροι δεν γίναμε μεγάλοι,ούτε διάσημοι,αλλά όπως και τόσοι άλλοι γύρω μας, μέτριοι.Αυτές ήταν τώρα η αλήθεια και η πραγματικότητα και μερικοί τις μισούσαν.Εγώ όχι. Εγώ μισούσα πιο πολύ εκείνον τον ανόητο καιρό,που οι άλλοι επαινούν. Τώρα πατούσα στη γη και ήμουν ικανοποιημένος.Όχι ευτυχισμένος,αλλά ικανοποιημένος.Αυτό,σκεφτόμουν αν και δεν είναι το ωραιότερο έιναι το καλύτερο.
(…)

Λες: ο χρόνος θα κρίνει.Κι ίσως κρυφά να φοβάσαι και εσύ ο ίδιος την ειλικρίνεια που θα έρθει
έστω και με τόσο καλοπροαίρετες διαθέσεις από την άλλη πλευρά.Κι εσύ ζεις κάπου στο μέσον,
δεν είσαι ούτε τόσο τρελός, ούτε τόσο ιδιοφυής, που να μην αμφιβάλλεις κάποτε για τον εαυτό σου,
και να μην φοβάσαι τα χτυπήματα. Ποιος μπορεί στο κάτω-κάτω να σε βεβαιώσει πως είσαι πιο έξυπνος
από τους άλλους,και πως η δική σου αλήθεια είναι σωστή και ισχύει και για τους άλλους.
(…)

Όταν ο κατάλογος …εκκρεμοτήτων μεγαλώνει

Καλοκαίρι θα μου πείτε και οι ρυθμοί πέφτουν. Όμως κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή: Όταν ο κατάλογος (κοινώς TODO list),λοιπόν, με τις -προσωπικές, επαγγελματικές ή/και κοινωνικές κλπ κλπ- εκκρεμότητες μεγαλώνει (και για να αποφευχθούν περιπτώσεις υπερχείλισης που συνήθως είναι προβλέψιμα από τα πρώτα συμπτώματα μιας και το φαινόμενο έχει μορφή χιονοστιβάδας) μπορεί κάποιος να καταφύγει σε μεθοδολογίες προσωπικής παραγωγικότητας όπως αυτές που προτείνει ο David Allen στο σύστημα GettingThingsDone.

Εργαλεία πολλά που προσπαθούν να συνδράμουν την αντιμετώπιση της κατάστασης αν και συνήθως προσθέτουν επιπλέον εργασίες (tasks) στον κατάλογο. Πρόσφατα έπεσε το μάτι μου στο GTDAgenda. Θα το δοκιμάσω και θα σας πω…

Ιστοτόπος ή ιστότοπος;

Κατά τη διάρκεια των σπουδών μας στο Πολυτεχνείο Κρήτης δεν είχαμε διλήμματα σχετικά με την τεχνική ορολογία μιας και η βιβλιογραφία στη συντριπτική της πλειοψηφία* αγγλική βιβλιογραφία.
Όμως προσπαθώ πλέον να χρησιμοποιώ ελληνική ορολογία όπου μπορώ.
Έχω συνηθίσει να χρησιμοποιώ τον όρο “ιστοτόπος” για να μεταφέρω την έννοια του website, site κλπ. Το προτιμώ από τα ιστοχώρος, ιστοσελίδα κλπ και ένας λόγος που επιμένω αντί του ..επίσημου “ιστότοπος” είναι ότι με βγάζει από τον επιπλέον προβληματισμό για να βρω ποια είναι η σωστή γενική του.

Μετά από κάποιες παρατηρήσεις συναδέλφων (ανάμεσά τους ήταν και φιλόλογοι) στη χτεσινή παρουσίαση του νέου ιστοτόπου -λοιπόν- του σχολείου και των δυνατοτήτων προσθήκης υλικού από όλους, είπα να το ψάξω περισσότερο…Ποιά η άποψή σου Δημήτρη;

* Και όχι πλειοψηφεία όπως το συναντώ συχνά. Δες τόσο στο λεξικό του Τριανταφυλλίδη ή στις παρατηρήσεις του ίδιου του κ. Μπαμπινιώτη στην εκπομπή “Στα Άκρα”.

UPDATE (2008-06-08): Μιας και ο λόγος για ορολογία και ενώ είχα υπόψη μου τη Βάση Τηλεπικοινωνιακών Όρων, σήμερα έπεσε στην αντίληψή μου και το αποτέλεσμα μιας άλλης προσπάθειας του ΕΛΟΤ για τους θεμελιώδεις όρους της Πληροφορικής. Αν και μετά από μια πρώτη ματιά δεν παρατήρησα “δικτυακούς” όρους (και παρόλο που ο σχετικός ιστοτόπος -επιμένω εγώ- InfoTerm δεν ήταν προσβάσιμος όλο το απόγευμα της Κυριακής) θεωρώ ότι είναι μια πολύ καλή προσπάθεια και αξίζει να την αγκαλιάσουμε (και με την κατάλληλη ανάδραση όπου νομίζουμε ότι χρειάζεται) …

Η Φλώρια των νερών

Ισμήνη Καπάνταη – Η Φλώρια των νερών

(…) Όνειρο η ζωή και εμείς ονειροπλάσματα. Ξυλάρμενοι αρμενίζουμε,
παλεύουμε μέσα στις καταιγίδες που μας τσακίζουν και μας ξεσκίζουν
όπως ξεσκίζει τα μαγνάδια ο άνεμος όταν φυσά, μες στο όνειρο, και
με τα μάτια μας κλειστά πονούμε και υποφέρουμε και είναι κατ’όναρ
που γνωρίζουμε στιγμές ευδαιμονίας. Κατ’όναρ και με τα μάτια κλειστά.

(…) Μόνοι γεννιόμαστε όλοι, Φλώρια, και μόνοι μας πεθαίνουμε. Είναι αλήθεια
πως περνούμε τη ζωή μας περιτρυγιρισμένοι από πολύβουα πλήθη, πλήθη όμως
από ξένους. Είμαστε όλοι μόνοι μας. Μοίρα του ανθρώπου η μοναξιά (…)

Το Χρώμα του Φεγγαριού

ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ – Το Χρώμα του Φεγγαριού

(…)
Αύριο θα ‘ναι μια καινούρια μέρα, αγόρι μου. Πλύσου, χτενίσου, ψιθύρισε ένα τραγουδάκι και ξεκίνα.
Δεν ξέρω τίποτα άλλο να σου πω. Έζησα τόσα χρόνια σε τούτη τη γη. Δεν αρνήθηκα ποτέ τα λάθη μου.
Δε γουστάρω τους ανθρώπους που είναι ατσαλάκωτοι. Αξίζει να ζεις μέσα στη γυάλα, από το φόβο μην
πληγωθείς; Αξίζει να βάζεις αμπάρες στην ψυχή σου, από το φόβο μην μπει κανείς και σε ληστέψει;
Ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα. Κι όταν τσακίζεσαι, να ‘χεις το θάρρος να λες: Με γεια μου με χαρά μου.
Φτου κι από την αρχή τώρα. Όχι κακομοιριές και κλαψούρες. Η ζωή είναι όμορφη, παλικάρι μου, μόνο
όταν τη ζεις. Όταν κυλιέσαι μαζί της. Πότε σε λασπουριές και πότε σε ροδοπέταλα. Κράτα τις αναμνήσεις σου και προχώρα….
(…)
Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σ’αυτό τον κόσμο. Μια περιπλάνηση, ανάμεσα ουρανού και γης. Ά….
(…)