Η Φλώρια των νερών

Ισμήνη Καπάνταη – Η Φλώρια των νερών

(…) Όνειρο η ζωή και εμείς ονειροπλάσματα. Ξυλάρμενοι αρμενίζουμε,
παλεύουμε μέσα στις καταιγίδες που μας τσακίζουν και μας ξεσκίζουν
όπως ξεσκίζει τα μαγνάδια ο άνεμος όταν φυσά, μες στο όνειρο, και
με τα μάτια μας κλειστά πονούμε και υποφέρουμε και είναι κατ’όναρ
που γνωρίζουμε στιγμές ευδαιμονίας. Κατ’όναρ και με τα μάτια κλειστά.

(…) Μόνοι γεννιόμαστε όλοι, Φλώρια, και μόνοι μας πεθαίνουμε. Είναι αλήθεια
πως περνούμε τη ζωή μας περιτρυγιρισμένοι από πολύβουα πλήθη, πλήθη όμως
από ξένους. Είμαστε όλοι μόνοι μας. Μοίρα του ανθρώπου η μοναξιά (…)