Με ενθουσίασε τόσο πολύ το παραπάνω “σύνθημα” αλλά και κάποιες από τις προτεινόμενες ενέργειες που διάβασα στo εξώφυλλο του μικρού Ημερολογίου του Καθημερινού Ακτιβιστή ώστε το επέλεξα σαν δώρο και το χάρισα κάμποσες φορές μέσα στις γιορτές.
Πιστεύω οι περισσότερες προτάσεις μπορούν να αποτελέσουν μια δημιουργική εναλλακτική για τη διοχέτευση της οργής και της απογοήτευσης των ημερών. Το “σύστημα” που όλοι -μας- κατηγορούμε πολύ συχνά προσφέρει τρόπους διόρθωσης μόνο που δεν είναι τόσο θέμα “αυτο-διόρθωσης”, όπως λανθασμένα πιστεύουμε και αναμένουμε, αλλά απαιτεί ενεργή συμμετοχή από τον καθέναν μας. Το ενδιαφέρον είναι ότι πλέον είναι από τα αγαπημένα θέματα για συζητήσεις (ελπίζω σύντομα και για ενέργειες) στις διάφορες παρέες.
Εύχομαι ευτυχισμένο, λοιπόν, και ..ενεργό το 2009!
Υ.Γ.1 Οι συγγραφείς του βιβλίου Μαρίνα Σάρλι και Γεράσιμος Κουβαράς, φαίνεται ότι έχουν μια πλούσια δράση στο χώρο του ακτιβισμού. Αξίζει να διαβάσει κανείς περισσότερα πράγματα για τις προσπάθειές τους, ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζουν οι Action Aid και Fair Trade Hellas …
Υ.Γ.2 Κάτι με παραπέμπει στη γνωστή φράση: (…) Αίσθημα ευθύνης. Να αγαπάς την ευθύνη. Να λες εγώ μονάχος μου θα σώσω τη τη γη. Εαν δεν σωθεί, εγώ θα φταίω. Ν. Καζαντζάκης.
RSS feed 
or fan
[...] θυμίζει έντονα το …ακτιβιστικό “αν όχι εσύ τότε ποιός;” ενώ μια καλή προσπάθεια για απόδοσή του στα [...]
Pingback από Τίνος δουλειά είναι τελικά; « Λίγο από όλα — Φεβρουαρίου 3, 2009 @ 1:27 μμ