Μετά από μια περιπετειώδη …αναζήτηση έφτασε χτες στα χέρια μου (ώστε να το παραδώσω στον κατάλληλο παραλήπτη
η (ατζέντα 2009) “ΧΑΡΑ” με αποσπάσματα από έργα του Κοέλ(ι)ο και χαρακτηριστική εικονογράφηση.
Λέω “περιπετειώδης” γιατί είχε εξαντληθεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία όπου την αναζητούσα για καιρό και την εντόπισα μόνο στην ..πηγή (εκδόσεις Λιβάνη). Δυστυχώς η αρχική “ΧΑΡΑ” (που ήταν και δώρο φίλης) κάπου “χάθηκε” μεταξύ Μετρό και χώρων αναμονής…
Τα αποσπάσματα από το έργο του Κοέλ(ι)ο είναι πραγματικά μεγάλη πηγή έμπνευσης. Νομίζω πρέπει να έχει εμπνεύσει ακόμη και το χώρο της αρχιτεκτονικής λογισμικού όπως σημειώνω και στη σχετική ανάρτηση του Πάρη που τονίζει μια από τις πιο ..φωτισμένες συμβουλές:
Great software is not build, is grown
Δεν μπορεί παρά να έχει σχέση με το ακόλουθο απόσπασμα από το “Μπρίντα”:
«Ένα κείμενο της Παράδοσης, αγνώστου συγγραφέα, λέει ότι κάθε άνθρωπος μπορεί να υιοθετήσει δύο στάσεις: να χτίζει ή να φυτεύει. Οι χτίστες μπορεί να χρειαστούν χρόνια για το έργο τους, κάποτε όμως τελειώνουν αυτό που χτίζουν. Τότε σταματούν και περιορίζονται από τους ίδιους τους τοίχους τους. Όταν ολοκληρώνεται το χτίσιμο, η ζωή χάνει το νόημά της. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που φυτεύουν. Μερικές φορές οι καταιγίδες και οι εποχές τούς προκαλούν προβλήματα και σπάνια ξεκουράζονται. Σε αντίθεση με τα κτίρια όμως, ένας κήπος δε σταματά ποτέ να αναπτύσσεται. Και, παρόλο που απαιτεί την προσοχή του κηπουρού, του δίνει παράλληλα και τη δυνατότητα να ζήσει τη ζωή του σαν μια μεγάλη περιπέτεια.
Οι κηπουροί αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον, γιατί ξέρουν ότι στην ιστορία του κάθε φυτού βρίσκεται η δημιουργία όλης της Γης».
or fan
Είναι ευχάριστο να ανακαλύπτει κανείς πλευρές συναδέλφων που είναι βαθιά κρυμμένες και μη ορατές με την απλή, καθημερινή επαφή στο γραφείο. Θα μου πεις, η καθημερινότητα και η ενασχόληση με ζητήματα της δουλειάς δεν αφήνει χώρο για περαιτέρω ανακάλυψη της προσωπικότητας του ανθρώπου που είναι δίπλα σου!!!Χαίρομαι που βλέπω ότι πέρα από την επιστήμη σου υπάρχουν και άλλα πράγματα που σε συγκινούν και σε γοητεύουν.
Σχόλιο από Σταυρούλα — Μαΐου 14, 2009 @ 1:15 μμ