ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗ ΛΟΥΜΠΛΙΑΝΑ
Ο κάθε άνθρωπος είναι για τον άλλον,όταν τον πρωτοσυναντά,ένα
καθαρό άγραφο χαρτί,όπου αρχίζει ένα καινούριο μέτρημα του χρόνου.
(…)
Αυτός ήταν δεσμός. Αυτό δεν ήταν μόνο η ανάμνηση του άλλου σώματος,ήταν η ανάμνηση του
άλλου ανθρώπου. Ήταν αισθήματα και αισθήσεις που είχες ακούσει,τους είχες μιλήσει,που αντηχούσαν
κι έμειναν μέσα στο κορμί σου. Ήταν όλο εκείνο το απέραντο,όπως σου είχε φανεί κάποτε,ότι
έδινες από τον εαυτό σου,ήταν η εμπιστοσύνη που εβγαλες από αυτόν και εναπόθεσες στον άλλο,
κι αυτή η εμπιστοσύνη ήταν η ιστορία της ζωής σου,οι σκέψεις,τα αισθήματα,οι επιθυμίες σου,ήταν
όλη η ζωή σου και όσο περισσότερο έδινες δε φτώχαινες, αλλά αυτά πλήθαιναν, γιατί ο άλλος άνθρωπος
σε άκουσε και σε ακολούθησε,μπήκαν μέσα σου οι δικές του ιστορίες.Τώρα ήταν γι’αυτό ένα κομμάτι
του εαυτού σου,ενωμένος μαζί σου στις εμπειρίες σου,στο παρελθόν σου.
(…)
Αυτό είναι!Η εμπιστοσύνη.Η επιστοσύνη είναι το παν.Δεν έτρεχες για την ανάμνηση,ούτε
για τον έρωτα,αλλά για να βρεις τον εαυτό σου στον άλλο.Δεν τις ξεριζώνεις εύκολα αυτές
τις ρίζες,πρέπει να έρθουν φοβεροί χειμώνες,να παγώσουν.Το πολύ πολύ η λάσπη,ο κυνισμός
και πάλι θα διαπιστώσεις όχι με οργή αλλά με απορία:Μα πώς είναι δυνατόν,πώς είναι
δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο!
(…)
Δεν ήταν ώρα για σκέψεις,το τουϊστ τραβούσε πάνω του όλη την προσοχή,τα κατάπιε όλα,
τα σκέπασε όλα,με κυρίευε όλο και περισσότερο.Μ’ άρεσε αυτός ο χορός,αν και δεν ήξερα να
τον χορεύω,τον ένοιωθα μεχρι τα νύχια των ποδιών μου,με χτυπούσε στα μηλίγγια,come on let’s
twist again,ξεφώνιζε το μεγάφωνο. Ω,εσύ,άγριε,παράλογε,συναρπαστικέ ρυθμέ, σκέφτηκα, μ’εσένα
δεν μπορεί να συλλογίζεται κανείς,δεν μπορεί να σε χορέψει μήτε με το μυαλό, μήτε με την καρδιά
αλλά μόνο με το κορμί.Ρυθμός! Η λατρεία του κορμιού! Ερωτοτροπία που γίνεται δημόσια. Μίμηση αυτού
που γίνεται στο κρεβάτι! Απελευθερώνει από το λογικό, καταργεί όλα εκείνα που σε δεσμεύουν, όλα,όλα είναι χωρίς λογική.Το κορμί δε σκέφτεται.Ο άνθρωπος καταφεύγει στο κορμί και με το κορμί
γλυτώνει από τη μοναξιά.Δεν υπάρχει τίποτα άλλο ,καμιά σκέψη,καμιά άλλη αίσθηση,παρά μονάχα
αυτό το εξοντωτικό ,το ευλογημένο λίκνισμα προς όλες τις μεριές,αυτός ο απελπισμένος,θλιμμένος,γλυκός
ζωώδικος σεισμός,που γκρεμίζει όλους τους φραγμούς της φρονιμάδας και του λογικού.
(…)
Τότε,σκέφτηκα,φαίνονταν όλα εντάξει και μάλλον έτσι ήταν,αφού δεν γινόταν να είναι διαφορετικά.
Βρισκόμαστε άραγε τότε πιο κοντά,ή ήμαστε από τότε απλοί γνωστοί μόνο, που τους έδενε
σφιχτότερα ο κοινός χώρος όπου μοχθούσαμε για να φτάσουμε κάποτε στο πτυχίο, κι ακόμα παραπέρα;
Όσο για τα χρόνια του γυμνασίου; Όλο και περισσότερο μου φαινόταν πως δεν υπήρξαν ποτε.
Μεγάλες αυταπάτες!Σαν να κολυμπούσαμε στον αέρα. Ήμαστε ασήμαντοι, άγνωστοι, νεοφερμένοι, που
προχωρούσαμε ψηλαφητά στη ζωή.Ακριβώς επειδή ουτε καν υποψιαζόμασταν τι είναι η αλήθεια και η
πραγματικότητα,νοιώθαμε μέσα στους εαυτούς μας μεγάλους και διάσημους άντρες, γιατρούς,
μηχανικούς,καλλιτέχνες.Τώρα τα κάναμε όλα αυτά.Οι περισσότεροι δεν γίναμε μεγάλοι,ούτε διάσημοι,αλλά όπως και τόσοι άλλοι γύρω μας, μέτριοι.Αυτές ήταν τώρα η αλήθεια και η πραγματικότητα και μερικοί τις μισούσαν.Εγώ όχι. Εγώ μισούσα πιο πολύ εκείνον τον ανόητο καιρό,που οι άλλοι επαινούν. Τώρα πατούσα στη γη και ήμουν ικανοποιημένος.Όχι ευτυχισμένος,αλλά ικανοποιημένος.Αυτό,σκεφτόμουν αν και δεν είναι το ωραιότερο έιναι το καλύτερο.
(…)
Λες: ο χρόνος θα κρίνει.Κι ίσως κρυφά να φοβάσαι και εσύ ο ίδιος την ειλικρίνεια που θα έρθει
έστω και με τόσο καλοπροαίρετες διαθέσεις από την άλλη πλευρά.Κι εσύ ζεις κάπου στο μέσον,
δεν είσαι ούτε τόσο τρελός, ούτε τόσο ιδιοφυής, που να μην αμφιβάλλεις κάποτε για τον εαυτό σου,
και να μην φοβάσαι τα χτυπήματα. Ποιος μπορεί στο κάτω-κάτω να σε βεβαιώσει πως είσαι πιο έξυπνος
από τους άλλους,και πως η δική σου αλήθεια είναι σωστή και ισχύει και για τους άλλους.
(…)
RSS feed 
