Οι Αναλφάβητοι του Έρωτα

ΟΙ ΑΝΑΦΑΒΗΤΟΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ – ΕΥΑ ΟΜΗΡΟΛΗ

(Τα αποσπάσματα από όταν πρωτοδιαβάστηκε: την περίοδο ΙΑΝ-ΦΕΒ ’98)

(…)
Μα κατάλαβα από μικρή πως θέλει δύναμη και τίποτε άλλο. Και η δύναμη, αυτή η περιβόητη δύναμη ξέρεις τι είναι; Το γέλιο, το μυαλό σου κι η ψυχή σου να ‘χουνε μέσα τους φυτεμένο ένα χαμόγελο, ένα μεγάλο «ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ» κι ένα ακόμα πιο μεγάλο «ΜΠΟΡΩ». Όλοι μπορούμε ,αλλά πρεπει πρώτα να μάθουμε να θέλουμε.
(…)
Γιατί η ομορφιά είναι παράξενη. Δύσκολο να πεις για εκείνη κάτι και να την προσδιορίσεις. Μόνο όταν την δεις την αναγνωρίζεις και ξέρεις πως είναι αυτή. Τι σημαίνει ομορφιά; Να είσαι γεμάτος και ήρεμος.Αυτές οι δυο λέξεις μόνες τους κάνουν όλη την ομορφιά του κόσμου. Γεμάτος από γνώση, εμπειρίες, μυαλό, καλοσύνη μα και κακία, γεμάτος από όλα. Μα και ήρεμος. Χωρίς καμιά έπαρση και υπερηφάνια. Να αντιμετωπίζεις τη «γέμισή» σου ,την υπεροχή σου από τον υπόλοιπο κόσμο σαν κάτι απόλυτα φυσικό.
(…)
Κι ήταν η πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια, ίσως και η πρώτη φορά σ’όλη μου τη ζωή, που είχα ένα συντροφο,έναν αληθινό φίλο. Μπορούσα πια να μιλώ κι ήξερα πως με καταλάβαιναν, μπορούσα και να μη μιλώ και πάλι ήξερα πως με καταλάβαιναν το ίδιο.
(…)
Όμως ακόμα και τα πιο φοβερά φαντάζουν όμορφα, όταν τα ‘χουμε διαλέξει μόνοι μας. Ενώ και οι ελάχιστες δυσκολίες γίνονται ανυπέρβλητες, όταν μας τις επιβάλλουν άλλοι. Ώστε αυτό είναι τελικά το βαθύτερο νόημα; Αυτή είναι,άραγες, όλη η ζωή; Η δύναμη να διαλέξεις μόνος σου, η δυνατότητα μιας ασήμαντης έστω επιλογής;
(…)
Το σώμα μας είναι δώρο ή, καλύτερα, μια παρηγοριά της ίδιας της φύσης. Μαζί μ’αυτό γνωρίζουμε όλες τις δυστυχίες και τους πόνους, αλλά μέσα του πάλι ψάχνουμε να βρούμε
όλες τις ηδονές και τις απολάυσεις. Είναι ασυγχώρητο να το προδίδουμε και να
μην του αποδίδουμε την ευγνωμοσύνη που του αξίζει.
(…)
Γιατί φίλος για μένα, είναι εκείνος που κατανοεί και δέχεται την πιο μικρή μου σκέψη, χωρίς να δυσανασχετεί και χωρίς να έχει καμιά διάθεση να με κρίνει από αυτήν. Και δεν το βρίσκω απαραίτητο να περικλείει μέσα της αγάπη (η φιλία). Όσο δε,για την τάυτιση ιδεών τη θεωρώ πιο πολύ σαν συνεταιρισμό παρά σαν μια προϋπόθεση φιλικής σχέσης.
(…)
Ευτυχώς όμως ποτέ δεν ξεχνάς αυτό που θέλεις να πεις και θα το πεις τελικά, ακόμα και αν
σου φιμώσουνε το στόμα με χώματα.
(…)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s