Δροσιά, θάλασσα και συντροφιά

Εντάξει 10 (ημερολογιακές, βέβαια, όχι εργάσιμες!) μέρες μπορεί να μην ακούγεται αρκετό αλλά σε σχέση με τις διακοπές προηγούμενων ετών είναι ..καλά! Παρόλο που, ως καθηγητής -πλέον-, υποτίθεται ολόκληρο το καλοκαίρι είναι δικό μου, η φετινή απόσπαση σε «φορέα» δεν επιτρέπει πολλά περισσότερα (πάντως ελπίζω ακόμη σε μια …δεύτερη φάση διακοπών!)

paralia
ploio

Πέρασαν (πολύ γρήγορα είναι η αλήθεια) 10 μέρες μακριά από το σπίτι, μόνο με τη γυναίκα μου (εντάξει, τις περισσότερες μέρες — δεν έλλειψαν επισκέψεις σε συγγενείς και φίλους), δίπλα στη θάλασσα (σε -γενικά- αρκετά ήσυχες παραλίες — δε θυμάμαι να ..πέσαμε σε κάποιο beach bar με ..εκκωφαντική μουσική), με αρκετή οδήγηση βέβαια (εμ θέλαμε να πάρουμε «γεύση» από ανατολική μέχρι δυτική νότια Πελοπόννησο), αρκετές επισκέψεις σε αρχαιολογικούς χώρους και δημιουργήματα της Φύσης,

IMG_3931
IMG_4098

παρέα με ένα βιβλίο, μακριά από laptop (ευτυχώς που επέμενε η γυναίκα μου, ικανός ήμουν να το πάρω παρέα και να το ρίξω στο ..wardriving), μπόλικο φρέσκο ψάρι (και όχι μόνο), γλυκά (παγωτό μηχανής και σουφλέ σοκολάτας είχαν την ..τιμητική τους) και πολλές … ξάπλες (κάτω από την ομπρέλα, ενίοτε και κάτω από δέντρα στην παραλία)…

Ξερώ ακούγεται ..αχάριστο αλλά «και στην επόμενη εξόρμηση με καλό…» 🙂

f8inopwroΥ.Γ.(1) Το βιβλίο στο οποίο αναφέρομαι παραπάνω είναι το «Φθινόπωρο των θαυμάτων» της Ελένης Μπιρμπίλη-Βουγιουκαλάκη (που μάλιστα κατάγεται από το χωριό μου). Πραγματικά γέμισε τις ώρες κάτω από την ομπρέλα (ή τον ίσκιο των δέντρων) με τις «θαυμαστές» και «παράξενες» ιστορίες του, που μάλιστα αποδείχτηκαν πολλές, έτσι σπονδυλωτό που είναι το μυθιστόρημα. Η αλήθεια είναι ότι με τους ρυθμούς που αφιερώνω στο διάβασμα πλέον, μόνο σε διακοπές θα μπορούσα να το τελειώσω με τόσους πολλούς ήρωες και προσωπικές ιστορίες να περνούν μπροστά στα …μάτια μου. (Ανάμεσα σε άλλα ιδιαίτερα εντυπωσιάζει η …γλαφυρή περιγραφή (ιδιαίτερα από μια γυναίκα συγγραφέα) και η μεταφορά του κλίματος μιας επίσκεψης στο Άγιο(ν) Όρος (κάτι που από ότι φαίνεται για την παρέα μας θα μείνει ένα απραγματοποίητο σχέδιο τουλάχιστον για το φετινό καλοκαίρι). Θα τους τη συστήσω…)

Υ.Γ.(2) Μάλιστα, πριν από λίγο καιρό είχα απευθύνει την παρακάτω πρόσκληση στη συγγραφέα:
(…) θα σας ζητούσαμε να μοιραστείτε μαζί μας τις όποιες «θύμησες» από τα παιδικά σας χρόνια στο χωριό και τους μύθους και τις δοξασίες παρέα με τις οποίες μεγαλώσατε με απώτερο στόχο βέβαια να σας γνωρίσουμε κι από κοντά…
Ανυπομονούμε να σας «ακούσουμε»! (…)

UPDATE Οκτ 2009 Η συγγραφέας δεν άργησε να ανταποκριθεί, χαρίζοντάς μας ακόμη περισσότερες «θύμησες» από όσες αναφέρονται στο βιβλίο:  https://anovalsamonero.wordpress.com/info/#comment-28

Πράγα – Χριστούγεννα 2008

Τώρα να το ξεκινήσω αυτό το post; Είμαι σε δίλημμα. Δύσκολο να καταφέρεις να χωρέσεις συναισθήματα, εμπειρίες και εντυπώσεις από ένα ταξίδι διακοπών σε λίγες γραμμές κειμένου.

prag

Οπότε θα καταφύγω απλά στην καταγραφή κάποιων ερεθισμάτων για περαιτέρω …αναζητήσεις. Εξάλλου είμαι της άποψης ότι οι επιτόπου επισκέψεις θα πρέπει – με την έννοια ότι κάνουν πιο ολοκληρωμένη την εμπειρία και όχι του υποχρεωτικού – να «συμπληρώνονται» (προσοχή! όχι να υποκαθιστούνται!) από επιπλέον υλικό είτε αυτό βρίσκεται σε ταξιδιωτικούς οδηγούς είτε διάσπαρτο στις τόσες άλλες πηγές πληροφοριών (βλ. google earth, wikipedia, online μουσεία, photo galleries κλπ).

Προορισμός μας (μαζι με πολλούς άλλους συν-Έλληνες ειδικά την περίοδο των γιορτών, προειδοποιώ) ήταν η Τσεχία και πιο συγκεκριμένα η πρωτεύουσά της, η Πράγα. Αν και μια τυπική επίσκεψη μέσω πρακτορείου ταξιδίων προσφέρει και επισκέψεις και σε γειτονικές πόλεις (όπως το Κάρλοβυ Βάρυ) εμείς κινηθήκαμε ανεξάρτητα και αφοσιωθήκαμε στο κέντρο της ίδιας της Πράγας (ε, και μια μικρή γεύση από τα περίχωρα).
Η κύρια αίσθηση που μου άφησε ήταν για μια «αυτόνομη» πολιτισμικά (από τα ξύλινα στολίδια της εποχής που δένουν με τον καιρό και το περιβάλλον, τα γνωστά γυάλινα δημιουργήματα της Βοημίας, τα παιχνίδια-σουβενίρ (π.χ. μαριονέτες) που όμως δένουν με τη μεσαιωνική παράδοση της πόλης, μέχρι και τους – πολλούς! (εμείς π.χ. παρακολουθήσαμε μια διασκευή του Φάουστ) – θιάσους Μαύρου Θεάτρου) περιοχή όσο κι αν είναι φιλική στις επιρροές και ανταλλαγές με γειτονικές μεγάλες πρωτεύουσες σαν ενεργό κομμάτι της Κεντρικής Ευρώπης που είναι.

Το φαγητό στο πραγματικά ατμοσφαιρικό κελλάρι της κεντρικής πλατείας αλλά και στο παραδοσιακό εστιατόριο Σβέικ (με το όνομα να παραπέμπει στο γνωστό μυθιστόρημα Ο Καλός Στρατιώτης Σβέικ του Χάσεκ) θα μας μείνει αξέχαστο.

Όπως βέβαια και οι τονωτικές ζεστές σοκολάτες με ρούμι (ή/και αψέντι, όπως αυτή που παράγγειλα σε κεντρικό καφέ δίπλα στον ποταμό Μολδάβα, όπου σύχναζε κι ο Σμέτανα), που μας έδιναν κουράγιο να συνεχίσουμε τις βόλτες στο Κάστρο, στη Γέφυρα του Καρόλου αλλά και στα σοκάκια της παλιάς πόλης.

Οι επισκέψεις στην έκθεση του Mucha (από τους σημαντικούς εκφραστές της Αρτ Νουβό) αλλά και του Νταλί (εντυπωσιάστηκα με την τεχνική του πίνακα με τον Λίνκολν!) μάλλον μόνο εν μέρει αναπλήρωσαν την αδυναμία επίσκεψης στο μουσείο του Κάφκα. Αρκούσε, βέβαια, μια επίσκεψη στο μουσείο μεσαιωνικών (και όχι μόνο) βασανιστηρίων (με …εμπνέυσεις όπως αυτή) για να σε επαναφέρει στην …πραγματικότητα.

Υ.Γ. Αν και κάπως καθυστερημένη η ανάρτηση, ελπίζω να …τσιγκλίσω και τους υπόλοιπους της παρέας να συνεισφέρουν στην καταγραφή (ελπίζω να είναι ευχάριστη και όχι τόσο μακρινή η …αναδρομή) όσο κι αν πλέον αυτό φαίνεται να το μονοπωλεί σχεδόν το Facebook και η διαδικασία ανάρτησης, διαμοιρασμού και σχολιασμού των φωτογραφιών και βίντεο από τα ταξίδια που με εύκολο τρόπο αυτό παρέχει. Παρεπιπτόντως, δείτε εδώ μερικές τέτοιες από τη συγκεκριμένη εξόρμηση …

Ορθή άμμος

Η αγαπημένη μου παραλία στη νότια Κρήτη είναι – από το πρόσφατο καλοκαίρι – η παραλία της Ορθής Άμμου λίγο πιο ανατολικά από το Φραγκοκάστελο.

Ορθή Άμμος

Είναι που είναι ιδιαίτερη η ομορφιά της, άμα την έχεις συνδυάσει με διανυκτέρευση (σε σκηνή βεβαίως), πρωινό ξύπνημα και βουτιά και με την αρχή μιας εκδρομής που περιλάμβανε και πολλές παρόμοιες διανυκτερεύσεις στη Γαύδο δεν θέλει και πολύ να ανέβει (και να παραμείνει) στην κορυφή των προτιμήσεών μου…

Ένα ξέρω ότι την έχω συνδυάσει με το ακόλουθο υπέροχο τραγούδι (και απόδοση βέβαια) της Καλλιόπης Βέττα…