Αηδονόπιτα (Ι. Ζουργός)

Καιρό είχα να το κάνω. Και δεν αναφέρομαι τόσο στο διάβασμα ενός βιβλίου όσο στον εντοπισμό/αναπαραγωγή (ελπίζω να μην θίγονται πνευματικά δικαιώματα) κάποιων χαρακτηριστικών αποσπασμάτων του.

Αηδονόπιτα (Ισίδωρος Ζουργός)

Προς στιγμήν, σ’ εσένα μπορώ να το εξομολογηθώ, φοβήθηκα μήπως σ’ ένα πρωινό είχα μεταμορφωθεί σε ένα βαλέ κάποιου ευγενούς της μεγάλης τους αυτοκρατορίας. Ακολουθούσα πίσω του χωρίς βούληση, ενώ αυτός σχεδίαζε την κάθε ώρα του με επιμέλεια και χάρη. Αυτός μεγαλύτερος και έμπειρος, εγώ απλά και μόνο ένας αμήχανος νεαρός από τις πρώην αποικίες τους. Πίστεψέ με, τώρα έχω αρχίσει να καταλαβαίνω καλύτερα. Η Ευρώπη όλη είναι μια γριά πόρνη που η μπογιά της πιάνει ακόμα. Ξέρει τόσα κόλπα αυτή, ξέρει τόσο καλά την τέχνη του πλανέματος και της κάθε ηδονής. Όλα γύρω της είναι περίτεχνα, σύνθετα, σκεπασμένα με τη γοητευτική πατίνα του χρόνου, με τη σοφία του. Τώρα αρχίζω να μυρίζομαι από ποια σκοτεινή σήραγγα του παρελθόντος προερχόμαστε, πόσο η χώρα μας είναι ακόμη το αθώο νόθο της. Είμαστε επαρχιώτες ακόμα, Ελίζαμπεθ, απλοϊκοί στη βία μας και στην αγαθοσύνη μας. Όλοι αυτοί εδώ είναι έμμεσοι στους τρόπους τους με τρόπο αριστοτεχνικό και πολυπρόσωποι εξαιτίας της μακραίωνης ιστορίας τους. Η εμπειρία της πρώτης μου συνάντησης με τους Έλληνες, τους πιο παλιούς Ευρωπαίους, επιβεβαίωσε αυτή μου την αίσθηση: είμαστε ακόμη χονδροειδώς αθώοι.

Pervigilium Veneris ή αλλιώς Το ξενύχτι της Αφροδίτης. Σου έχω μιλήσει ποτέ γι’ αυτό; Ένα αριστούργημα της λατινικής ποίησης, για το οποίο όμως δεν ξέρουμε τον ποιητή. Διαδραματίζεται στη Σικελία την άνοιξη: η Αφροδίτη γλεντοκοπά όλη τη νύχτα μεσα στα δάση και προσκαλεί όλους στον έρωτα. Ο ποιητής όμως κλείνει μ’ έναν τόνο λυπητερό, γιατί αυτός δε μοιάει με το αηδόνι που κελαηδεί στην Αφροδίτη, αυτός θα μείνει για πάντα στη σιωπή του.

Γράμμα στον Σάμουελ Γκρίντλεϋ Χάου
Σπούδασα ελληνική φιλολογία και φιλοσοφία, κύριε Χάου, διάβαζα ασταμάτητα από τότε που θυμάμαι τον κόσμο, όμως όπως ψιθυρίζει και ο Φάουστ του Γκαίτε στη γοτθική του κάμαρα
Αχ, σπούδασα φιλοσοφία
και νομική και γιατρική
και αλί μου και Θεολογία
με κόπο και μ’ επιμονή
και να ‘μαι εδώ με τόσα φώτα
εγώ ο μωρός, όσο και πρώτα

Συνέχεια

Advertisements

Η …επιστροφή της ΧΑΡΑΣ

xara1 Μετά από μια περιπετειώδη …αναζήτηση έφτασε χτες στα χέρια μου (ώστε να το παραδώσω στον κατάλληλο παραλήπτη 😉 ) η (ατζέντα 2009) «ΧΑΡΑ» με αποσπάσματα από έργα του Κοέλ(ι)ο και χαρακτηριστική εικονογράφηση.
Λέω «περιπετειώδης» γιατί είχε εξαντληθεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία όπου την αναζητούσα για καιρό και την εντόπισα μόνο στην ..πηγή (εκδόσεις Λιβάνη). Δυστυχώς η αρχική «ΧΑΡΑ» (που ήταν και δώρο φίλης) κάπου «χάθηκε» μεταξύ Μετρό και χώρων αναμονής…

Τα αποσπάσματα από το έργο του Κοέλ(ι)ο είναι πραγματικά μεγάλη πηγή έμπνευσης. Νομίζω πρέπει να έχει εμπνεύσει ακόμη και το χώρο της αρχιτεκτονικής λογισμικού όπως σημειώνω και στη σχετική ανάρτηση του Πάρη, που τονίζει μια από τις πιο ..φωτισμένες συμβουλές:
Great software is not built, is grown
Δεν μπορεί παρά να έχει σχέση με το ακόλουθο απόσπασμα από το «Μπρίντα»:

«Ένα κείμενο της Παράδοσης, αγνώστου συγγραφέα, λέει ότι κάθε άνθρωπος μπορεί να υιοθετήσει δύο στάσεις: να χτίζει ή να φυτεύει. Οι χτίστες μπορεί να χρειαστούν χρόνια για το έργο τους, κάποτε όμως τελειώνουν αυτό που χτίζουν. Τότε σταματούν και περιορίζονται από τους ίδιους τους τοίχους τους. Όταν ολοκληρώνεται το χτίσιμο, η ζωή χάνει το νόημά της. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που φυτεύουν. Μερικές φορές οι καταιγίδες και οι εποχές τούς προκαλούν προβλήματα και σπάνια ξεκουράζονται. Σε αντίθεση με τα κτίρια όμως, ένας κήπος δε σταματά ποτέ να αναπτύσσεται. Και, παρόλο που απαιτεί την προσοχή του κηπουρού, του δίνει παράλληλα και τη δυνατότητα να ζήσει τη ζωή του σαν μια μεγάλη περιπέτεια.
Οι κηπουροί αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον, γιατί ξέρουν ότι στην ιστορία του κάθε φυτού βρίσκεται η δημιουργία όλης της Γης».

Την επόμενη ώρα έχουμε «Ελένη»;

Αφού δυσκολεύτηκα στην αρχή της χρονιάς να καταλάβω τι εννοούσαν οι μαθητές μου στο γυμνάσιο με την παραπάνω φράση και αφού ανακάλυψα με αυτό τον τρόπο ότι πρόκειται για την τραγωδία «Ελένη» του Ευρυπίδη την οποία διδάσκονται στα πλαίσια του μαθήματος των Αρχαίων Ελληνικών, είπα να πάρω και μια καλύτερη γεύση με την παρακολούθηση της παράστασης που σκηνοθέτησε ο Θοδωρής Αθερίδης χτες εδώ στα Χανιά.

Ουσιαστικά επρόκειτο για μια διασκευή (εξ’ού και η υποσημείωση στη σχετική αφίσα: «τραγωδία ή κωμωδία») με μπόλικα σατυρικά στοιχεία, καλά δουλεμένους αναχρονισμούς και αρκετό γέλιο, ενώ την παράσταση κλέβει ο χορός με τη μουσική και τα τραγούδια και βέβαια τη βοήθεια και της ..Θεονόης. Το κοινό ήταν με μεγάλη πλειοψηφία νεανικό λόγω και των γνωστών από την τηλεόραση πρωταγωνιστών…

Σε κάποιους άρεσε ενώ για άλλους «(…) η παράσταση μαρτυρούσε από μακριά επιπολαιότητα, ευκολία και τη «έλα, μωρέ… δε βαριέσαι» διάθεση (…)»

Οι Αναλφάβητοι του Έρωτα

ΟΙ ΑΝΑΦΑΒΗΤΟΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ – ΕΥΑ ΟΜΗΡΟΛΗ

(Τα αποσπάσματα από όταν πρωτοδιαβάστηκε: την περίοδο ΙΑΝ-ΦΕΒ ’98)

(…)
Μα κατάλαβα από μικρή πως θέλει δύναμη και τίποτε άλλο. Και η δύναμη, αυτή η περιβόητη δύναμη ξέρεις τι είναι; Το γέλιο, το μυαλό σου κι η ψυχή σου να ‘χουνε μέσα τους φυτεμένο ένα χαμόγελο, ένα μεγάλο «ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ» κι ένα ακόμα πιο μεγάλο «ΜΠΟΡΩ». Όλοι μπορούμε ,αλλά πρεπει πρώτα να μάθουμε να θέλουμε.
(…)
Γιατί η ομορφιά είναι παράξενη. Δύσκολο να πεις για εκείνη κάτι και να την προσδιορίσεις. Μόνο όταν την δεις την αναγνωρίζεις και ξέρεις πως είναι αυτή. Τι σημαίνει ομορφιά; Να είσαι γεμάτος και ήρεμος.Αυτές οι δυο λέξεις μόνες τους κάνουν όλη την ομορφιά του κόσμου. Γεμάτος από γνώση, εμπειρίες, μυαλό, καλοσύνη μα και κακία, γεμάτος από όλα. Μα και ήρεμος. Χωρίς καμιά έπαρση και υπερηφάνια. Να αντιμετωπίζεις τη «γέμισή» σου ,την υπεροχή σου από τον υπόλοιπο κόσμο σαν κάτι απόλυτα φυσικό.
(…)
Κι ήταν η πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια, ίσως και η πρώτη φορά σ’όλη μου τη ζωή, που είχα ένα συντροφο,έναν αληθινό φίλο. Μπορούσα πια να μιλώ κι ήξερα πως με καταλάβαιναν, μπορούσα και να μη μιλώ και πάλι ήξερα πως με καταλάβαιναν το ίδιο.
(…)
Όμως ακόμα και τα πιο φοβερά φαντάζουν όμορφα, όταν τα ‘χουμε διαλέξει μόνοι μας. Ενώ και οι ελάχιστες δυσκολίες γίνονται ανυπέρβλητες, όταν μας τις επιβάλλουν άλλοι. Ώστε αυτό είναι τελικά το βαθύτερο νόημα; Αυτή είναι,άραγες, όλη η ζωή; Η δύναμη να διαλέξεις μόνος σου, η δυνατότητα μιας ασήμαντης έστω επιλογής;
(…)
Το σώμα μας είναι δώρο ή, καλύτερα, μια παρηγοριά της ίδιας της φύσης. Μαζί μ’αυτό γνωρίζουμε όλες τις δυστυχίες και τους πόνους, αλλά μέσα του πάλι ψάχνουμε να βρούμε
όλες τις ηδονές και τις απολάυσεις. Είναι ασυγχώρητο να το προδίδουμε και να
μην του αποδίδουμε την ευγνωμοσύνη που του αξίζει.
(…)
Γιατί φίλος για μένα, είναι εκείνος που κατανοεί και δέχεται την πιο μικρή μου σκέψη, χωρίς να δυσανασχετεί και χωρίς να έχει καμιά διάθεση να με κρίνει από αυτήν. Και δεν το βρίσκω απαραίτητο να περικλείει μέσα της αγάπη (η φιλία). Όσο δε,για την τάυτιση ιδεών τη θεωρώ πιο πολύ σαν συνεταιρισμό παρά σαν μια προϋπόθεση φιλικής σχέσης.
(…)
Ευτυχώς όμως ποτέ δεν ξεχνάς αυτό που θέλεις να πεις και θα το πεις τελικά, ακόμα και αν
σου φιμώσουνε το στόμα με χώματα.
(…)

Κάποτε στη Λουμπλιάνα

ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗ ΛΟΥΜΠΛΙΑΝΑ

Ο κάθε άνθρωπος είναι για τον άλλον, όταν τον πρωτοσυναντά, ένα καθαρό άγραφο χαρτί, όπου αρχίζει ένα καινούριο μέτρημα του χρόνου.

Αυτός ήταν δεσμός. Αυτό δεν ήταν μόνο η ανάμνηση του άλλου σώματος,ήταν η ανάμνηση του άλλου ανθρώπου. Ήταν αισθήματα και αισθήσεις που είχες ακούσει,τους είχες μιλήσει,που αντηχούσαν κι έμειναν μέσα στο κορμί σου. Ήταν όλο εκείνο το απέραντο, όπως σου είχε φανεί κάποτε, ότι έδινες από τον εαυτό σου, ήταν η εμπιστοσύνη που εβγαλες από αυτόν και εναπόθεσες στον άλλο, κι αυτή η εμπιστοσύνη ήταν η ιστορία της ζωής σου, οι σκέψεις, τα αισθήματα,οι επιθυμίες σου, ήταν όλη η ζωή σου και όσο περισσότερο έδινες δε φτώχαινες, αλλά αυτά πλήθαιναν, γιατί ο άλλος άνθρωπος σε άκουσε και σε ακολούθησε,μπήκαν μέσα σου οι δικές του ιστορίες. Τώρα ήταν γι’αυτό ένα κομμάτι του εαυτού σου, ενωμένος μαζί σου στις εμπειρίες σου, στο παρελθόν σου.

Αυτό είναι! Η εμπιστοσύνη. Η επιστοσύνη είναι το παν. Δεν έτρεχες για την ανάμνηση, ούτε για τον έρωτα, αλλά για να βρεις τον εαυτό σου στον άλλο. Δεν τις ξεριζώνεις εύκολα αυτές τις ρίζες, πρέπει να έρθουν φοβεροί χειμώνες, να παγώσουν. Το πολύ πολύ η λάσπη, ο κυνισμός και πάλι θα διαπιστώσεις όχι με οργή αλλά με απορία: Μα πώς είναι δυνατόν,πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο!

Δεν ήταν ώρα για σκέψεις, το τουϊστ τραβούσε πάνω του όλη την προσοχή, τα κατάπιε όλα, τα σκέπασε όλα, με κυρίευε όλο και περισσότερο.Μ’ άρεσε αυτός ο χορός αν και δεν ήξερα να τον χορεύω, τον ένοιωθα μεχρι τα νύχια των ποδιών μου, με χτυπούσε στα μηλίγγια, come on let’s twist again, ξεφώνιζε το μεγάφωνο. Ω, εσύ, άγριε, παράλογε, συναρπαστικέ ρυθμέ, σκέφτηκα, μ’εσένα δεν μπορεί να συλλογίζεται κανείς, δεν μπορεί να σε χορέψει μήτε με το μυαλό, μήτε με την καρδιά αλλά μόνο με το κορμί. Ρυθμός! Η λατρεία του κορμιού! Ερωτοτροπία που γίνεται δημόσια. Μίμηση αυτού που γίνεται στο κρεβάτι! Απελευθερώνει από το λογικό, καταργεί όλα εκείνα που σε δεσμεύουν, όλα, όλα είναι χωρίς λογική. Το κορμί δε σκέφτεται. Ο άνθρωπος καταφεύγει στο κορμί και με το κορμί γλυτώνει από τη μοναξιά.Δεν υπάρχει τίποτα άλλο, καμιά σκέψη, καμιά άλλη αίσθηση, παρά μονάχα αυτό το εξοντωτικό, το ευλογημένο λίκνισμα προς όλες τις μεριές, αυτός ο απελπισμένος, θλιμμένος, γλυκός ζωώδικος σεισμός, που γκρεμίζει όλους τους φραγμούς της φρονιμάδας και του λογικού

Τότε, σκέφτηκα, φαίνονταν όλα εντάξει και μάλλον έτσι ήταν, αφού δεν γινόταν να είναι διαφορετικά. Βρισκόμαστε άραγε τότε πιο κοντά ή ήμαστε από τότε απλοί γνωστοί μόνο, που τους έδενε σφιχτότερα ο κοινός χώρος όπου μοχθούσαμε για να φτάσουμε κάποτε στο πτυχίο, κι ακόμα παραπέρα; Όσο για τα χρόνια του γυμνασίου; Όλο και περισσότερο μου φαινόταν πως δεν υπήρξαν ποτε. Μεγάλες αυταπάτες! Σαν να κολυμπούσαμε στον αέρα. Ήμαστε ασήμαντοι, άγνωστοι, νεοφερμένοι, που προχωρούσαμε ψηλαφητά στη ζωή.Ακριβώς επειδή ουτε καν υποψιαζόμασταν τι είναι η αλήθεια και η πραγματικότητα,νοιώθαμε μέσα στους εαυτούς μας μεγάλους και διάσημους άντρες, γιατρούς, μηχανικούς, καλλιτέχνες. Τώρα τα κάναμε όλα αυτά. Οι περισσότεροι δεν γίναμε μεγάλοι, ούτε διάσημοι, αλλά όπως και τόσοι άλλοι γύρω μας, μέτριοι. Αυτές ήταν τώρα η αλήθεια και η πραγματικότητα και μερικοί τις μισούσαν. Εγώ όχι. Εγώ μισούσα πιο πολύ εκείνον τον ανόητο καιρό, που οι άλλοι επαινούν. Τώρα πατούσα στη γη και ήμουν ικανοποιημένος. Όχι ευτυχισμένος, αλλά ικανοποιημένος. Αυτό, σκεφτόμουν, αν και δεν είναι το ωραιότερο έιναι το καλύτερο.(…)

(…)Λες: ο χρόνος θα κρίνει.Κι ίσως κρυφά να φοβάσαι και εσύ ο ίδιος την ειλικρίνεια που θα έρθει έστω και με τόσο καλοπροαίρετες διαθέσεις από την άλλη πλευρά. Κι εσύ ζεις κάπου στο μέσον, δεν είσαι ούτε τόσο τρελός, ούτε τόσο ιδιοφυής, που να μην αμφιβάλλεις κάποτε για τον εαυτό σου, και να μην φοβάσαι τα χτυπήματα. Ποιός μπορεί στο κάτω-κάτω να σε βεβαιώσει πως είσαι πιο έξυπνος από τους άλλους,και πως η δική σου αλήθεια είναι σωστή και ισχύει και για τους άλλους.
(…)

Η Φλώρια των νερών

Ισμήνη Καπάνταη – Η Φλώρια των νερών

(…) Όνειρο η ζωή και εμείς ονειροπλάσματα. Ξυλάρμενοι αρμενίζουμε,
παλεύουμε μέσα στις καταιγίδες που μας τσακίζουν και μας ξεσκίζουν
όπως ξεσκίζει τα μαγνάδια ο άνεμος όταν φυσά, μες στο όνειρο, και
με τα μάτια μας κλειστά πονούμε και υποφέρουμε και είναι κατ’όναρ
που γνωρίζουμε στιγμές ευδαιμονίας. Κατ’όναρ και με τα μάτια κλειστά.

(…) Μόνοι γεννιόμαστε όλοι, Φλώρια, και μόνοι μας πεθαίνουμε. Είναι αλήθεια
πως περνούμε τη ζωή μας περιτρυγιρισμένοι από πολύβουα πλήθη, πλήθη όμως
από ξένους. Είμαστε όλοι μόνοι μας. Μοίρα του ανθρώπου η μοναξιά (…)

Το Χρώμα του Φεγγαριού

ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ – Το Χρώμα του Φεγγαριού

(…)
Αύριο θα ‘ναι μια καινούρια μέρα, αγόρι μου. Πλύσου, χτενίσου, ψιθύρισε ένα τραγουδάκι και ξεκίνα.
Δεν ξέρω τίποτα άλλο να σου πω. Έζησα τόσα χρόνια σε τούτη τη γη. Δεν αρνήθηκα ποτέ τα λάθη μου.
Δε γουστάρω τους ανθρώπους που είναι ατσαλάκωτοι. Αξίζει να ζεις μέσα στη γυάλα, από το φόβο μην
πληγωθείς; Αξίζει να βάζεις αμπάρες στην ψυχή σου, από το φόβο μην μπει κανείς και σε ληστέψει;
Ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα. Κι όταν τσακίζεσαι, να ‘χεις το θάρρος να λες: Με γεια μου με χαρά μου.
Φτου κι από την αρχή τώρα. Όχι κακομοιριές και κλαψούρες. Η ζωή είναι όμορφη, παλικάρι μου, μόνο
όταν τη ζεις. Όταν κυλιέσαι μαζί της. Πότε σε λασπουριές και πότε σε ροδοπέταλα. Κράτα τις αναμνήσεις σου και προχώρα….
(…)
Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σ’αυτό τον κόσμο. Μια περιπλάνηση, ανάμεσα ουρανού και γης. Ά….
(…)